Ομάδα G

Συμβόλαιο συμβίωσης μόνο για κάποιους; Όχι ευχαριστώ!

2008-03-17T14:43:00.003+02:00

Στην Ελλάδα οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες και οι διαφυλικοί γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα 'συμβόλαιο συμβίωσης' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό 'συμβόλαιο' μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.
Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί.
Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

- A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES?
- NO, THANKS!

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.
But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.
According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership 'contract' EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere 'contract' can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.
The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.
This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

The end of the affair

2008-02-22T18:40:00.006+02:00

«Τριάντα μήνες και χίλιες πεντακόσιες αναρτήσεις» μετά, τα ελληνικά gay blogs δεν είναι (ευτυχώς) ίδια…
Το Απέναντι Πεζοδρόμιο αποφάσισε προσφάτως να σταματήσει την λειτουργία του κάνοντάς πολλούς από εμάς να χάσουμε μια καθημερινή σταθερά και ίσως κάποιους να νιώσουν για λίγο αποπροσανατολισμένοι.
Γιατί αν στο internet (και δη τα blogs) τα γυμνά κορμιά, οι ανόητες ιδέες και οι θορυβώδεις καυγάδες περισσεύουν, η ψυχραιμία και η σκέψη δείχνουν δυστυχώς να σπανίζουν.
Οι αναγνώστες του εν τούτοις είμαι σίγουρος πως θα βρουν τον δρόμο τους, ιδανικά μάλιστα ακολουθώντας το παράδειγμα του erva_cidreira και φτιάχνοντας εκείνοι ένα blog που να αξίζει να διαβάζεις.
Μακάρι…

η καρτ ποστάλ από το post secret

Ποιά ταινία;

2006-02-16T13:55:00.000+02:00

Υπερωρίες προβλέπονται για τον moderator του site του Αθηνοράματος, καθώς ενώ το Brokeback Mountain δεν έχει ξεκινήσει καλά καλά να προβάλλεται, έχουν αρχίσει οι αντιπαραθέσεις στο ενίοτε διασκεδαστικό, άλλοτε εκνευριστικό και σίγουρα διαφωτιστικό τμήμα των «κριτικών» του κοινού.
Κι αν η βαθμολογία της ταινίας βρίσκεται ήδη πολύ ψηλά, το επίπεδο των επισκεπτών του forum δεν δείχνει ανάλογο.
Βεβαίως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τα πλέον υβριστικά των σχολίων (σαν αυτό εδώ) διαγράφονται ταχύτατα, εν τούτοις, αυτό που δεν διαγράφεται με τίποτα είναι ο τραμπουκισμός και η γηπεδική νοοτροπία από ένα μεγάλο τμήμα ενός υποτίθεται «πολιτισμένου» και φιλότεχνου κοινού...
Όσο για την ίδια την ταινία, στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι παρά μια ακόμη αφορμή για εκτόνωση και καυγάδες.

Τι να πώ; Συνηθισμένα τα (Brokeback) mountains απ τα χιόνια...

Straight (...) from our inbox

2006-02-16T12:45:00.000+02:00

Weekly Grocery Lists for Ennis Del Mar and Jack Twist--Summer, 1962 *

WEEK ONE
Beans
Bacon
Coffee
Whiskey

WEEK TWO
Beans
Ham
Coffee
Whiskey

WEEK THREE
Beans
Bacon
Coffee
Whiskey
K-Y Jelly

WEEK FOUR
Beans
Pancetta
Coffee--espresso grind please
Whiskey
2 tubes K-Y Jelly

WEEK FIVE
Some nice fresh Fava beans
Jasmine rice
Prosciutto--about 8 ounces, thinly sliced
Medallions of veal--a pound at least
Porcini Mushrooms
A half pint of heavy whipping cream
One Cub Scout uniform--size 42 long
Five or six bottles of a good chardonnay
One large bottle Astro-glide

WEEK SIX
Yukon Gold potatoes
Heavy whipping cream
Asparagus (only the freshest and thinnest spears, please)
Eggs
Lemons
Gruyere cheese (aged, please)
Walnuts
Arugula
Butter
Olive oil
Balsamic vinegar
Six yards white silk organdy
Six yards pale ivory taffeta
At least a case of Chardonnay
One large tin Crisco

*Ευχαριστούμε Πάνο

Something to sing about

2006-02-15T01:15:00.000+02:00

Ο Willie Nelson τραγούδησε με εξαιρετικό τρόπο το He Was a friend of Mine του Bob Dylan για το soundtrack του Brokeback Mountain όμως απ ότι φαίνεται η ενασχόληση του με τους gay cowboys δεν σταματά εκεί.
Χθες, κυκλοφόρησε αποκλειστικά στο i-tunes το Cowboys are Frequently Secretly Fond (of Each Other), ένα τραγούδι που υποθέτω αντιλαμβάνεστε για τι ακριβώς μιλά από τον τίτλο του...
Το Cowboys είναι γραμμένο από τον Ned Sublette το 1981 αλλά ο ίδιος ποτέ δεν το ηχογράφησε σε cd. Λίγα χρόνια πριν, όμως το είχαν διασκευάσει οι Pansy Division (ένα punk-rock, gay group), την εκτέλεση των οποίων μπορείτε να βρείτε εδώ...
Η διασκευή του Willie Nelson προς το παρόν είναι διαθέσιμη μόνο στο αμερικάνικο κατάστημα του itunes, πράγμα που σημαίνει ότι στην Ελλάδα δεν μπορείτε προς το παρόν να το αποκτήσετε δια της νόμιμης οδού. Εν τούτοις μπορείτε να το ακούσετε εδώ, σε μια ηχογράφηση από το ραδιοφωνικό show του Howard Stern -δυστυχώς μαζί με τα σχόλια του παρουσιαστή και της παρέας του...

Ιδού και οι στίχοι...

Well there's many a strange impulse out on the plains of West Texas
There's many a young boy who feels things he can't comprehend
Now a small town don't like it when somebody falls between sexes
No a small town don't like it when a cowboy has feelings for men.

And I believe to my soul that inside every man there's the feminine
And inside every lady there's a deep manly voice loud and clear
Well a cowboy may brag about things that he's done with his women
But the ones that brag loudest are the ones that are most likely queer

Cowboys are frequently, secretly fond of each other
Say, what did you think all them saddles and boots was about?
And there's many a cowboy who don't understand the way that he feels for his brother
And inside every cowboy there's a lady that'd love to slip out

And there's always somebody who says what the others just whisper
And mostly that someone's the first one to get shot down dead
So when you talk to a cowboy don't treat him like he was a sister
You can't fuck with the lady that's sleepin' in each cowboy's head

Cowboys are frequently, secretly fond of each other
What did you think all them saddles and boots was about?
And there's many a cowboy who don't understand the way that he feels for his brother
And inside every lady there's a cowboy who wants to come out
And inside every cowboy there's a lady that'd love to slip out

I put a spell (check) on you…

2006-02-14T11:54:00.000+02:00

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σας στέλνει μια επιστολή ζητώντας την οικονομική ή άλλη υποστήριξή σας για μια εκδήλωση που ετοιμάζει. Ας υποθέσουμε ότι η εκδήλωση είναι gay ενδιαφέροντος. Ας υποθέσουμε ότι εσείς, αφού διαβάσετε την επιστολή αρνείστε να βοηθήσετε. Έχουν άραγε τότε οι διοργανωτές της εκδήλωσης λόγους να υποθέσουν ότι ή άρνησή σας έχει να κάνει με πιθανή ομοφοβικά αισθήματα; Αν η επιστολή που λάβατε μοιάζει κάπως έτσι, υποθέτω πως μάλλον όχι...

"Το event Pink Night πρόκειτε για μια σειρά από τέσσερις βραδίες, μία κάθε μήνα, που θα κυριαρχήσει το ροζ χρώμα. Εχει σχεδιαστεί με τέτιο τρόπο ώστε οι παρεβρισκόμενοι να διασκεδασουν και να απολαυσουν μοναδικές νύχτες. Στόχος μας είναι το event αυτό να χαρακτιριστεί ως την απόλυτη διασκεδαστική έξοδο του μήνα. Στην διαδοσή του θα συμβάλουν ως χορήγοί επικοινωνίας το περιοδικό «Antivirus κατά του ιού τις βίας» και το portal – chat «gayhellas». Tην μουσική των event θα επιμεληθεί ο Dj Mario που είναι γνωστός για τις επητιχιμένες του επιλογές σχετικές με το event. Το πρόγραμμά του για τις βραδίες αυτές θα περιλαμβάνει ένα dj set από την Pop, Disco & House σκηνή ανεμιγμένες με top παλία και νέα ελλινηκα τραγούδια. Ο χώρος του club Kazarma θα φοτίζετε με ροζ χρώματα. Θα δημιουργιθεί μία βιτρίνα που θα περιεχει προτάσεις μόδας. Οι καλεσμένοι και οι επισκεπτες των βραδιών αυτών θα απολάυσουν ροζ cocktail και ένα Live Show ολο το βραδυ μεσα στο μαγαζι. Προκιτέ για ένα παιχνιδιαρικο event που από την αρχή μέχρι το τέλος θα υπαρχει κατι διαφορετικο να δεις".

Αναρωτιέμαι: μήπως πριν αρχίσουμε την μάχη εναντίον της ομοφοβίας, να επικεντρωνόμασταν για λίγο σ΄ αυτήν εναντίον του αναλφαβητισμού;

«Ξεδιάντροπη Υποκρισία», στους κινηματογράφους από την Odeon

2006-02-13T09:57:00.001+02:00

Όση καλή διάθεση και αν έχεις, δεν μπορείς να μην εξοργιστείς όταν κάποιοι προσπαθούν να σε κοροϊδέψουν κατάφορα.
Στο «περιοδικό» Showbiz που διατίθεται μαζί με την Athens Voice και που αποτελεί διαφημιστικό φυλλάδιο της εταιρίας διανομής κινηματογραφικών ταινιών Odeon, διαβάζουμε τα παρακάτω για το Βrokeback Mountain, που η εταιρία φέρνει στην Ελλάδα.
«Για το Βokeback Mountain ακούστηκαν , γράφτηκαν και ειπώθηκαν αμέτρητα.. ότι είναι gay γουέστερν, και, και, και, πριν καλά καλά πέσει πάνω στον αμφιβληστροειδή μας. Το να τοποθετήσουμε το φιλμ πίσω από μια ξερή ταμπέλα αποτελεί κατάφωρο σφάλμα και το περιορίζει, σχεδόν το φιμώνει. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί ως όχημα την απρόσμενη πρωτόγνωρη σχέση δυο καουμπόις για να κάνει μια μελέτη πάνω στους ανθρώπινους δεσμούς και τα συναισθήματα, που οδεύει πέρα από τα φύλα και δεν παίζει στα αλήθεια κρυφτούλι με όρους και ταμπέλες».
Το φαιδρό αυτό κείμενο που υπογράφεται Σ.Σ., (δυο αρχικά που όπως ανακαλύπτουμε στην ταυτότητα του "περιοδικού" αντιστοιχούν στην υπεύθυνη τύπου της Odeon), τουλάχιστον υποτιμά την νοημοσύνη μας. Διότι μπορεί η ταινία του Ανγκ Λι να μην «παίζει κρυφτούλι με όρους και ταμπέλες» εν τούτοις η Odeon μοιάζει να επιδεικνύει μια εξωφρενικά ομοφοβική συμπεριφορά απέναντι στο φιλμ, προσπαθώντας από την αρχή να αποκρύψει το αυτονόητο: Οι «απρόσμενη, πρωτόγνωρη σχέση των δύο καουμπόις» περιλαμβάνει και το… γαμήσι.
Κυρίες και κύριοι της Odeon συγνώμη αν κοκκινίσετε, αλλά ο Τζέικ Τζίλενχαλ στην ταινία τον… τρώει από τον Χιθ Λέτζερ, και δυστυχώς όταν σε λίγες μέρες το κοινό θα βλέπει στην ταινία στις αίθουσες οι άνθρωποι της εταιρίας σας δεν θα βρίσκονται εκεί για να τους κλείνουν τα μάτια στις «ακατάλληλες» σκηνές. Βεβαίως, υπάρχει και μια άλλη λύση και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι από τον τρόπο που αντιδρά η Odeon απέναντι στο φιλμ, μάλλον την έχουν ήδη σκεφτεί. Λίγα χρόνια πριν, οι σκηνές όπου οι πρωταγωνιστές κάνουν έρωτα δεν θα έβλεπαν ποτέ το… σκοτάδι των ελληνικών αιθουσών, λογοκριμένες από την διανομή της ταινίας...
Κι αν στην Κίνα η ταινία απαγορεύτηκε, στην Ελλάδα η κατάσταση μοιάζει να είναι πολύ πολύ χειρότερη και υποκριτική. Διότι οι έλληνες διανομείς αισθάνονται μεν άσχημα που βγάζουν μια ταινία με αδερφές στις αίθουσες, αλλά μόνο και μόνο επειδή φοβούνται ότι θα χάσουν μερικές χιλιάδες ευρώ από τα εισιτήρια αν το straight κοινό ανακαλύψει ότι –ω θεέ μου- ακόμη και οι καουμπόιδες πέφτουν στα τέσσερα…

Τι θλίψη, στ αλήθεια…

Έκπληξη;

2006-01-31T16:05:00.000+02:00

Όχι στ΄αλήθεια.

Το Brokeback Mountain είναι υποψήφιο για οχτώ Όσκαρ:

Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρώτου και δεύτερου ανδρικού ρόλου, δεύτερου γυναικείου ρόλου, διασκευασμένου σεναρίου, φωτογραφίας και μουσικής.

Red eyes and tears...

2006-01-27T14:54:00.000+02:00

...και ραγισμένες καρδιές.
Eίδα το Brokeback Mountain.
Περισσότερα στον τίτλο του post...

Τα υπόλοιπα, αφήστε τα για τους κριτικούς

"Listen. I'm thinkin, tell you what, if you and me had a little ranch together, little cow and calf operation, your horses, it'd be some sweet life. Like I said, I'm gettin out a rodeo. I ain't no broke-dick rider but I don't got the bucks a ride out this slump I'm in and I don't got the bones a keep gettin wrecked. I got it figured, got this plan, Ennis, how we can do it, you and me.
Lureen's old man, you bet he'd give me a bunch if I'd get lost. Already more or less said it -- "
"Whoa, whoa, whoa. It ain't goin a be that way. We can't. I'm stuck with what I got, caught in my own loop. Can't get out of it. Jack, I don't want a be like them guys you see around sometimes. And I don't want a be dead. There was these two old guys ranched together down home, Earl and Rich -- Dad would pass a remark when he seen them. They was a joke even though they was pretty tough old birds. I was what, nine years old and they found Earl dead in a irrigation ditch. They'd took a tire iron to him, spurred him up, drug him around by his dick until it pulled off, just bloody pulp. What the tire iron done looked like pieces a burned tomatoes all over him, nose tore down from skiddin on gravel."
"You seen that?"
"Dad made sure I seen it. Took me to see it. Me and K.E. Dad laughed about it. Hell, for all I know he done the job. If he was alive and was to put his head in that door right now you bet he'd go get his tire iron. Two guys livin together? No. All I can see is we get together once in a while way the hell out in the back a nowhere -- "
"How much is once in a while?" said Jack. "Once in a while ever four fuckin years?"
"No," said Ennis, forbearing to ask whose fault that was. "I goddamn hate it that you're goin a drive away in the mornin and I'm goin back to work. But if you can't fix it you got a stand it," he said.

They have to spoil everything...

2006-01-19T17:06:00.000+02:00

Δάκρυα στο Έμπασσυ...

2006-01-17T16:04:00.000+02:00

Το brokeback Mountain, κέρδισε όπως πολύ καλά γνωρίζετε, τέσσερις χρυσές σφαίρες. Όταν θα πάρει και μερικά Όσκαρ οι κυρίες του Κολωνακίου θα νιώθουν ότι είναι υποχρεωσή τους να στηθούν στην ουρά του Έμπασσυ για να δουν αυτή την ταινία με τους «ομοφυλόφιλους καουμπόιδες».
Έτσι, νομίζω ότι εγώ είμαι πιο κοντά στο να κερδίσω το στοίχημα για το πόσα εισιτήρια θα κάνει η ταινία στην Ελλάδα, το οποίο έχουμε βάλει μ έναν φίλο μου. Εκείνος υποστηρίζει πολύ λίγα. Θεωρεί ότι το «gay κοινό» δεν θα μπει στον κόπο να δει μια ταινία που είναι περισσότερο συναισθηματική και στενάχωρη, απ όσο θα του επέτρεπε η fun, fun, fun νοοτροπία που μας δέρνει. Οι περισσότεροι υποστηρίζει, θα σκεφθούν: «που να ψυχοπλακωνόμαστε κυριακάτικα αγάπη μου. Δεν πάμε καλύτερα στο sodade;».
Εγώ από την άλλη υποστηρίζω το αντίθετο. Επιμένω ότι η ταινία θα κάνει πολλά εισιτήρια, αν και κατά βάθος δεν διαφωνούμε.
Στην πραγματικότητα δεν ελπίζω στο «gay κοινό». Ελπίζω στις κυρίες του Έμπασσυ...

Βοηθειά του...

2006-01-05T16:32:00.000+02:00

H χάρη του Αγίου Πνεύματος μάλλον δεν επισκέφθηκε τον μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιο φέτος, (αυτόν που είχε καταδικάσει και το shake it του Σάκη Ρουβά...), ο οποίος μοιάζει να ψάλλει για μια ακόμη φορά με σθεναρή φωνή, το γνωστό τροπάριο της επίσημης εκκλησίας για την ομοφυλοφιλία.
Το γιατί η εκκλησία κόπτεται τόσο πολύ για την καταδίκη της ομοφυλοφιλίας είναι προφανές: Κάθε άλλο παρά μυστικό είναι ότι ανάμεσα στους "αντιπροσώπους του Θεού στην Ελλάδα" υπάρχουν αρκετοί που υπιποπίπτουν στο συγκεκριμένο "αμάρτημα" και καθώς στα ανώτερα κλιμάκια της εκκλησίας τα αισθήματα του ενός για τον άλλο κάθε άλλο παρά χριστιανικά είναι (αντιθέτως θυμίζουν αυτά του Ιζνογκούντ), η δημοσιοποίηση της ομοφυλοφιλίας του ενός ρασοφόρου ή του άλλου είναι ένας πολύ καλός τρόπος για τον εκτοπισμό του από την κούρσα προς την εξουσία.
Εν τούτοις, αυτό που οι καλοί αυτοί άνθρωποι δεν λαμβάνουν υπόψη τους είναι ότι ο καλύτερος τρόπος για να "διορθώσεις" τα κακά κείμενα μιας κλειστής κάστας ανθρώπων που αλληλοτρώγονται, δεν είναι το να προσπαθήσεις να βάλεις μια ολόκληρη κοινωνία σε γύψο. Αν το σκεφτούν κι αλλιώς, το πρόβλημα των ομοφυλόφιλων ιερέων των οποίων συνομιλίες με rent boys ακούγονται στον αέρα από τηλεοπτικά κανάλια δεν είναι στην πραγματικότητα ότι κάνουν σεξ με άντρες, αλλά κυρίως ότι απλά κάνουν σεξ, μια και η εκκλησία της Ελλάδας (και όχι μόνο) εξακολουθεί να πιστεύει ότι η οδός προς την αγιότητα περνά κυρίως μέσα από την αγαμία...

Μια άλλη άποψη για την κίνηση αυτή του μητροπολίτη θα βρείτε εδώ, ενώ αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί του, το e-mail του είναι: mkka@otenet.gr

Kiss like an Egyptian...

2006-01-04T18:44:00.000+02:00

Πρόκειται για το πρώτο καταγεγραμμένο gay φιλί στην ιστορία ;
Ήταν ο Νιακχνούμ και Χνουμχοτέπ που έζησαν περισσότερο από δυο χιλιάδες χρόνια πριν στην Αίγυπτο και ανακαλύφθηκαν θαμμένοι μαζί το 1964, ένα κοινωνικά αποδεκτό gay ζευγάρι ή επρόκειτο για αδέλφια; Αυτό ήταν το θέμα ενός συνεδρίου στο πανεπιστήμιο της Ουαλίας το περασμένο Σαββατοκύριακο.
Οι απόψεις διίστανται αλλά αν αποδειχθεί ότι οι δυο άντρες ήταν όντως ζευγάρι εκτός από μια ιστορική πρωτιά, θα έχουμε και ένα... ιστορικό κλισέ: Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι δύο τους ήταν μανικιουρίστες του Φαραώ...

Περισσότερα εδώ ή εδώ.

To outing στα ελληνικά

2006-01-04T15:05:00.000+02:00

Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν είσαι ποτέ απολύτως σίγουρος αν είναι καλά ή κακά. Το αλκοόλ ας πούμε, ή οι τηλεοπτικές σειρές του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, ή για να φτάσουμε στο προκείμενο, η πρακτική του outing. Βλέπετε ακόμη κι αν πλέον η λέξη είναι συνυφασμένη με ακτιβιστικές gay πράξεις, η χρήση του δεν ήταν πάντα η ίδια. Αν σήμερα οι ακτιβιστές το χρησιμοποιούν για να πολεμήσουν την υποκρισία κάποτε –όταν το να είσαι gay ισοδυναμούσε με καταδίκη- ήταν οι straight που το έκαναν, ακόμη κι αν δεν το ονόμαζαν έτσι- για να σπιλώσουν την υπόληψη των ομοφυλόφιλων αντιπάλων τους. Αν στην εποχή μας αποτελεί «όπλο» σκεπτόμενων πολιτικών ανθρώπων, κάποτε ήταν το ψωμί και το βούτυρο κίτρινων σαρκοβόρων φυλλάδων. Κι ενώ δεν μπορείς να αρνηθείς ότι η πρακτική μπορεί να έχει κάποιο αποτέλεσμα ή να μοιάζει «δίκαιη» σε ορισμένες περιπτώσεις όπως για παράδειγμα σ’ αυτήν του Mike Rodgers που μεσώ του blog του κάνει outing σε ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές που αν και gay αρνούνται να στηρίξουν τα gay δικαιώματα, εν τούτοις το outing δεν παύει να αποτελεί παραβίαση του βασικού δικαιώματος του καθενός στην ιδιωτική ζωή.
Στην Ελλάδα. παρά τις κάποιες «εκφοβιστικές» ανακοινώσεις όταν το θέμα ήταν «της μόδας» στον τύπο πριν από χρόνια, το outing δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Κανείς δεν κόλλησε αφίσες, κανείς δεν «ξεφώνισε» κανέναν. Μέχρι σήμερα, που ξαφνικά το outing κάνει την εμφάνισή του στην Ελλάδα μεσώ ενός blog που απ ότι φαίνεται εξυπηρετεί αποκλειστικά αυτόν ακριβώς το σκοπό.
Αναγκαίο; Μάλλον όχι.
Χρήσιμο; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος –όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι αν κρίνω απο τη συζήτηση που έλαβε χώρα εδώ, λίγο καιρό πρίν.
Άξιο επισκέψεως; Αναμφίβολα -αν και φοβάμαι μάλλον για λόγους "γαργαλιστικούς"...

Νεώτερα 5/01/06: δυο μέρες μετά και το εν λόγω blog μοιάζει να κατέβασε ρολά πριν λίγο...

Μπέ-y

2006-01-03T14:55:00.000+02:00

Δεν είναι μόνο οι cowboys που μπορούν να είναι gay όπως μας διδάσκει το Brokeback Mountain, gay μπορούν να είναι και τα πρόβατά τους.
Κι αν η ομοφυλοφιλία στα ζώα κάθε άλλο παρά νέο αποτελεί, τώρα μια καινούρια μελέτη, αποκαλύπτει με επιστημονικά δεδομένα ότι τουλάχιστον ένα 8% των αρσενικών προβάτων δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τις θηλυκές και προτιμούν την σεξουαλική συντροφιά των άλλων κριαριών. Εν τούτοις, σύμφωνα με την μελέτη στις σεξουαλικές συνευρέσεις μεταξύ οικόσιτων προβάτων δεν υπάρχει διείσδυση καθώς η ανατομία τους δεν το επιτρέπει -ή απλά είναι πολύ ηλίθια για να το καταφέρουν-, ενώ τα βουνίσια κριάρια τα καταφέρνουν μια χαρά...

Πίσω στα δικά μας, η δημιουργία μιας ψησταριά στο Γκάζι που θα σερβίρει παιδάκια από gay αμνοερίφια μου μοιάζει ήδη μια καλή επαγγελματική ιδέα...

Ελπίζοντας ότι θα περάσει τη μετά θάνατον ζωή σ ένα gay bar…

2005-12-29T13:45:00.000+02:00

Το γεγονός ότι το όνομά του έχει ακούγεται ελληνικό δεν μας εκπλήσσει καθόλου, το ίδιο «ελληνικές» ακούγονταν τόσα χρόνια και οι απόψεις του… O Charles Socarides διάβόητος ψυχίατρος και ψυχαναλυτής υποστήριζε με πάθος την άποψη ότι η ομοφυλοφιλία ήταν μια ασθένεια που θεραπεύεται με την κατάλληλη αγωγή, ακόμη και αφού η αμερικανική ψυχιατρική ένωση είχε αφαιρέσει την ομοφυλοφιλία από την λίστα των ψυχικών παθήσεων.
Συγγραφέας δεκάδων βιβλίων και συχνός επισκέπτης τηλεοπτικών πλατό, ίδρυσε το 1992 την National Association for Research and Therapy of Homosexuality ο κύριος στόχος της οποίας ήταν «να προσφέρει ψυχολογική βοήθεια σε γυναίκες και άνδρες που επιθυμούν την αλλαγή». Σύμφωνα με δικές του εκτιμήσεις, ο Dr Socarides βοήθησε ένα 35% των πελατών του να αλλάξουν σεξουαλικό προσδιορισμό και ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό να ελέγξει τις ορμές του.
Το αστείο είναι ότι την «θεραπεία» που προσέφερε στους ασθενείς του δεν κατάφερε να «προσφέρει» στον γιο του Richard, ο οποίος όχι μόνο είναι gay, αλλά διετέλεσε σύμβουλος του Bill Clinton σε GLBT θέματα.
O Charles Socarides απεβίωσε την περασμένη Κυριακή σε ηλικία 83 ετών, και ο κόσμος μας δείχνει ήδη, λίγο καλύτερος...

A song for you...

2005-12-27T00:03:00.000+02:00

Από την τελευταία σελίδα του περιοδικού Sonik ένα εξαιρετικό κόμικ, με μουσική υπόκρουση το "for today i am a boy" του Antony (and the Johnsons).

Παρεμπιπτόντως το I'm a bird now, ψηφίστηκε -δικαίως- από τους συντάκτες του περιοδικού ως ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς.

Αν δεν τον έχετε αγοράσει ήδη, σπεύσατε...

Καλά Χριστούγεννα...*

2005-12-23T13:52:00.000+02:00

*Οι ευχές δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο, τουλάχιστον από άποψη ευρηματικότητας...

Entrées...

2005-12-21T12:35:00.000+02:00

Σούπα.
Πάντα μια καλή ιδέα για να ξεκινήσεις το χριστουγεννιάτικο δείπνο...

Φωτό από το BoingBoing

Κοίτα ποιός μιλάει...

2005-12-20T18:40:00.000+02:00

Ακολουθεί μια σταχυολόγηση μερικών «επώνυμων» απόψεων σχετικά με το θέμα του gay «γάμου» από την σημερινή Espresso, ή αλλιώς μια σύντομη ανθολογία, απλοϊκότητας, ευκολίας και ανοησίας, ο συνδυασμός των οποίων φοβάμαι ότι δυστυχώς αποτελεί τον τρόπο που αντιμετωπίζεται το θέμα στην Ελλάδα...

«Είμαι υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων και κατά της καταπίεσης, κάθε είδους καταπίεση. Όσοι νομίζουν ότι πρέπει να παντρευτούν με έναν του ίδιου φύλου δεν μ ενοχλούν καθόλου»
Αλεξάνδρα Πασχαλίδου

Γιατί να είμαι κατά των gay γάμων; Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει στο σπίτι του. Από την άλλη είμαι της άποψης ότι δεν χρειάζεται οι gays να παντρευτούν, γιατί νιώθω πως ίσως το κάνουν για επανάσταση. Αφού θέλουν μπορούν να ζήσουν μαζί ευτυχισμένοι και αγαπημένοι, άλλωστε είναι πλέον γνωστό ότι ο γάμος δεν είναι δέσιμο των ανθρώπων, αλλά απλώς σκοτώνει τον έρωτα»
Εύη Δρούτσα

«Όχι βέβαια δεν είμαι υπέρ. Δεν το επιτρέπει η θρησκεία μας και δεν είναι σωστό να γίνεται κάτι τέτοιο»
Πέτρος Ίμβριος

«Ναι στη σχέση όχι στο γάμο και την υιοθεσία. Το παιδί θα βγει με ψυχολογικά προβλήματα αφού δεν θα έχει τα σωστά πρότυπα σε μια ομοφυλοφιλική οικογένεια»
Ρίκα Διαλυνά

«Δεν νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το γάμο ομοφυλοφίλων. Πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να τραβήξει τη δική του πορεία ζωής και αν έχει ένα σύντροφο που εκείνος επιθυμεί»
Νίκος ψαρράς

Και η απάντηση είναι φυσικά "όχι". Προφανώς δεν έδωσα χρήματα για να αγοράσω την Espresso…

Και στα δικά σας...

2005-12-20T16:12:00.000+02:00

Μπορεί οι «γάμοι» μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου να είναι και επισήμως νόμιμοι στην Μεγάλη Βρετανία, όμως ακόμα κι αν κάποιοι ήδη παντρεύτηκαν, ο πρώτος αληθινά high profile γάμος θα γίνει αύριο στο Γουίντσορ λίγα χιλιόμετρα έξω από το Λονδίνο. O Elton John και ο David Furnish θα παντρευτούν σε μια σεμνή τελετή όπου θα παραστούν μόνο οι γονείς του ζευγαριού, εν τούτοις στην δεξίωση που θα ακολουθήσει θα παραστεί όλη η αφρόκρεμα του διεθνούς jet set. Ανάμεσά τους φυσικά και η καλή φίλη του Elton, Donatella Versace η οποία δήλωσε προσφάτως για το ευτυχές γεγονός: “O Elton John είναι ένας από τους καλύτερους μου φίλους μαζί με την Madonna και τον Sting. Ο γάμος του με τον David μετά από 14 χρόνια συμβίωσης είναι ένας τρόπος να βοηθήσει τους gay να επιβεβαιώσουν τα δικαιώματα τους...
Θα χαρίσω στον Elton ένα σετ με αξεσουάρ ταξιδιού καθώς και μια σειρά από αντικείμενα για το σπίτι τα οποία πραγματικά λατρεύει… Στη δεξίωση θα φορέσω ένα κεντημένο κόκκινο φόρεμα με ασορτί τσάντα και παπούτσια, όλα φυσικά Versace...”.
Με άλλα λόγια, ο αγώνας τώρα δικαιώνεναι!

UPDATE
Από την άλλη, ανοίγω το ραδιόφωνο στον flash και ένα «χαριτωμένο» ζευγάρι εκφωνητών, αστειεύονται για τον επικείμενο γάμο του Elton John, με ατάκες του τύπου «πότε θα παντρευτούν τα παλικάρια» και «πότε θα φάμε κουφέτα;». Και αφού λύσουν αυτό το αγωνιώδες ερώτημα η κοπέλα ρωτά: «και ποιος από τους δύο είναι ο άντρας;» και απαντά μόνη της: «φαντάζομαι ο Elton John, αυτός ήταν παντρεμένος και με γυναίκα...».
Υποθέτω αυτή είναι η δημοσιογραφία που θα έλειπε από την Ελλάδα αν έκλεινε ο Flash…

You have 5.695 new messages...

2005-12-19T14:51:00.000+02:00

Επιτρέψτε μου να σας μεταφέρω ίσως το πιο διασκεδαστικό post των τελευταίων ημερών από το queerty.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να απαντήσεις σε ένα mail που ζητά τη βοήθειά σου για να σταματήσετε την εξάπλωση μιαρών ταινιών σαν το Brokeback Mountain;

Μα φυσικά να δημοσιεύσεις το εν λόγω e mail αυτούσιο μαζί με την διεύθυνση του αποστολέα του...

Daddy dearest

2005-12-15T12:45:00.000+02:00

Τα Νέα του περασμένου Σαββάτου φιλοξενούσαν μια συνέντευξη ενός ανθρώπου που παραδόξως αν και ενδιαφέρθηκε γι αυτόν μια εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας δεν είναι «διάσημος», ούτε εμπλέκεται σε κάτι που θα αφορούσε τις συνηθισμένες στήλες του Τύπου. Ο Σταύρος Θεοδωράκης όμως, αστέρας της δημοσιογραφίας και της τηλεόρασης ενδιαφέρθηκε για τον Κώστα Κεφάλα –όπως κάνει για άλλους «ανώνυμους» ανθρώπους- διότι είναι gay κι έχει έναν γιο που το ξέρει.
Η συνέντευξη έχει ενδιαφέρον, περισσότερο ενδιαφέρον όμως έχει το πως ακόμη και στα πιο «φιλικά» δημοσιεύματα του mainstream τύπου που αφορούν την ομοφυλοφιλία κατορθώνουν να βρίσκουν θέση τα ίδια και τα ίδια κλισέ: Ο πρόλογος της συνέντευξης περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλα την εξής συγκλονιστική φράση: «Όταν τον επισκέφθηκα έβρεχε, έφθασα σκυφτός και όταν μου άνοιξε, σκέφθηκα ότι είχα χτυπήσει λάθος πόρτα. “Ιδιοκτήτης κομμωτηρίου” μου είχαν πει και εγώ περίμενα έναν άνθρωπο “παρδαλό” που να “φωνάζει τη διαφορετικότητά του”».
Κι αν αυτό δεν είναι αρκετό και για να μην ρίχνουμε τις «ευθύνες» σε μία μόνο πλευρά, λίγο πιο κάτω, στην αναπόφευκτη ερώτηση «γεννήθηκες ή έγινες;» ο συνεντευξιαζόμενος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι για τους περισσότερους ομοφυλόφιλους «φταίει» (το ρήμα δικό του) η οικογένεια: «Άλλωστε, δεν έχω γνωρίσει ομοφυλόφιλους που να έχουν μεγαλώσει νορμάλ. “Ο μπαμπάς ήταν στα καράβια, ο μπαμπάς δούλευε πάρα πολύ, η μαμά ήταν τρελή, μεγάλωσα με τους συγγενείς”...
Διαλέξτε τι «έφταιξε» για σας...

επί τοις εκατό...

2005-12-12T18:29:00.000+02:00

Δεν γνωρίζω αν στην Ελλάδα έχει γίνει ανάλογη έρευνα, αλλά σύμφωνα με την βρετανική κυβέρνηση, το έξι τοις εκατό του πληθυσμού της χώρας είναι gay ή λεσβίες.
Μπορείτε να αμφιβάλετε για την ακρίβεια των μετρήσεών μου, αλλά μετά από μερικές βόλτες το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Κολωνάκι, θα έπαιρνα όρκο ότι το ανάλογο ποσοστό στη χώρα μας, αγγίζει το εξήντα με εξήντα πέντε τοις εκατό.

Φανταστείτε να είχα περάσει και από το Γκάζι...

Διαβασέ με!

2005-12-09T15:32:00.000+02:00

Ο Robbie δεν είναι gay. Προς Θεού. Θα τον προσποιηθεί όμως, αν αυτό σας κάνει να αγοράσετε τον δίσκο του.
Ελλάδα, 2005. Άνευ σχολίου...
Μετά τους Ολυμπιακούς, μεταλαμπαδεύουμε κι άλλες εξαιρετικές ιδέες στην Κίνα.
Λαμπρές μέρες για τα ανθοπωλεία και τα "είδη δώρων" στην Βρετανία.
Αν σκοπεύετε να αγοράσετε αυτόκινητο και δεν ξέρετε ποιο, τώρα μπορείτε να είστε λιγότερο μπερδεμένοι: Απλά μην πάρετε Ford!

Σκληρή καρδιά...

2005-12-09T14:48:00.000+02:00

Και μια και βρισκόμαστε στο πεδίο του σινεμά –ακόμη κι αν φοβάμαι ότι σας προσγειώνω απότομα μετά το Brokeback Mountain-, αν είδατε την Καρδιά του κτήνους του Ρένου Χαραλαμπίδη και είχατε στο παρελθόν διαβάσει το ομότιτλο βιβλίο του Πέτρου Τατσόπουλου, θα παρατηρήσατε φαντάζομαι μια μικρή, αλλά αξιοπρόσεκτη διαφορά.
Σε μια συνέντευξη του στο περιοδικό aftershave, μερικούς μήνες πριν, ο Ρένος Χαραλαμπίδης «εξηγoύσε»:«Στο βιβλίο έχει πιο “gay” φινάλε. Βέβαια για να φτάσω εγώ σ’ αυτό το gay φινάλε, που αυτό είχαμε συμφωνήσει, συνειδητοποίησα ότι η ταινία θα διαρκούσε έξι ώρες –για να πάρω τον χαρακτήρα και να τον πάω εκεί πέρα. Και με τη σύμφωνη γνώμη του Τατσόπουλου, του κάνω μια “τρίπλα” του χαρακτήρα και τελειώνουμε αλλιώς».
Μάλιστα...

Ο δρόμος για το Brokeback Mountain

2005-12-08T18:35:00.000+02:00

Επιστροφή στην "ενεργό δράση" (επί τη ευκαιρία, συγνώμη για την απουσία αλλά οι συνθήκες δεν μου επέτρεπαν τα post για λίγο καιρό), με τι άλλο παρά με την επίσημη εμμονή της Ομάδας G, το Brokeback Mountain!
Η ταινία έχει ήδη ανοίξει σε μικρό αριθμό αιθουσών στο Λος Άντζελες και την Νέα Υόρκη κυρίως για να μπορεί να συμμετάσχει στην κούρσα των Όσκαρ που έχει ήδη αρχίσει και όπου αναμένεται ως ένα από τα φαβορί. Εν αναμονή της εξόδου της στην Ελλάδα (στις 16 Φεβρουαρίου) μπορείτε να διαβάσετε: ένα άρθρο από το entertainment weekly αυτής της εβδομάδας (δες κάτω), μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με την συγγραφέα του διηγήματος Anne Proulx, ή για όσους δεν το είχαν κάνει όταν είχαμε δημοσιεύσει ένα link την πρώτη φορά, το ίδιο το υπέροχο κείμενο, πάνω στο οποίο βασίστηκε το σενάριο της ταινίας του Ang Lee.
Ακόμη το περιοδικό new Yorker όπου πρωτοδημοσιεύθηκε το διήγημα, έβγαλε προσφάτως το κείμενο από τα αρχεία του (μπορείτε να το βρείτε εδώ), ενώ το gay καλωδιακό κανάλι Logo πρόβαλλε προσφάτως ένα μικρό making of της ταινίας που μπορείτε να δείτε εδώ. Αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά μπορείτε να διαβάσετε και αυτόν τον (χμ...) χιουμοριστικό οδηγό προς τους straight υποψήφιους θεατές της ταινίας από το NSBC.
Αυτά προς το παρόν και καλώς σας ξαναβρήκα...

Οι θησαυροί της Ντουλάπας # 2

2005-11-15T18:33:00.000+02:00

Βάζοντας τάξη στα DVD των εφημερίδων και ξεκαθαρίζοντας παλιές φορολογικές δηλώσεις, ανακάλυψα στο κάτω ράφι της βιβλιοθήκης μου μέσα σε ένα ντοσιέ γεμάτο αποδείξεις από κοινόχρηστα και λογαριασμούς της ΔΕΗ, μερικές σελίδες σκισμένες από το περιοδικό της Independent on Sunday με ημερομηνία 20 Ιανουαρίου του 1992, που δεν θυμόμουν καν την ύπαρξη τους.
Καθισμένος στο πάτωμα ανάμεσα σε χαρτιά που έπρεπε να πετάξω και ανοιχτά συρτάρια που έπρεπε να τακτοποιήσω, διάβασα απνευστί, την συγκλονιστική ιστορία του μικρότερου γιου του Hemingway, Gregory που ήταν κατά σειρά, το αγαπημένο στερνοπαίδι του Ernest, ένας γοητευτικός έφηβος, ένας προβληματικός νεαρός άντρας και τέλος μια (κατά τα φαινόμενα) ευτυχισμένη γυναίκα που λίγες μέρες πριν πεθάνει το 2001 είχε γεμάτος περηφάνια παρουσιάσει τον καινούριο του εαυτό σε αγαπημένους φίλους και συγγενείς. Ο θάνατος τον βρήκε στις γυναικείες φυλακές του Μαϊάμι που μεταφέρθηκε όταν τα ξημερώματα της ίδιας νύχτας που έκανε τα αποκαλυπτήρια της καινούριας του ταυτότητας, βρέθηκε να περπατά γυμνός με το φουστάνι και τα τακούνια του στο χέρι, στον δρόμο. Ο πατέρας του, που σύμφωνα με τις δικές του διηγήσεις ήθελε με πάθος ένα κορίτσι όταν γεννήθηκε ο Gregory, είχε κάποτε πει για τον γιο του: “O Gregory έχει το δίχως άλλο, την πιο βαθιά σκοτεινή πλευρά στην οικογένεια μετά από μένα» και κατά κάποιον τρόπο αποδείχθηκε προφητικός. Ο μικρότερος γιος του έμοιαζε περισσότερο απ΄ όλους στον πατέρα του, τόσο στην αγάπη του για το κυνήγι την σκοποβολή και το πάθος του για την ζωή, όσο και στον παρορμητικό συχνά αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα του.
Ο Hemingway που αντιλήφθηκε για πρώτη φορά την δυσφορία του γιου του για το φύλο του όταν στα δέκα του, τον βρήκε να δοκιμάζει το φόρεμα της γυναίκας του, ακόμα κι αν ποτέ δεν μπόρεσε να δεχτεί το γεγονός δεν έπαψε να τον αγαπά μέχρι το τέλος, κάτι που μοιάζει εξαιρετικά ενδιαφέρον, ειδικά αν σκεφτείτε ότι ο Ernest Hemingway αποτελεί το πρότυπο του ανδρικού machismo σ έναν βαθμό που αγγίζει σχεδόν την υπερβολή. Ο Gregory Hemingway από την άλλη προσπαθώντας να ανταποκριθεί στην αγάπη του πατέρα του όχι μόνο προσπάθησε ανεπιτυχώς να γίνει συγγραφέας, αλλά δοκίμασε να αλλάξει, και να παντρευτεί όχι μία ή δύο αλλά τέσσερις φορές –κατά έναν παράξενο τρόπο όσες ακριβώς και ο πατέρας του...
Η παράξενη, τραγική και γεμάτη ανατροπές ιστορία της ζωής του που εξιστορείται πιο κάτω, θα μπορούσε να είναι το σπουδαίο βιβλίο που δεν έγραψε ποτέ και μαζί μια ακόμη απόδειξη του πόσο δύσκολο είναι να ορίσεις έννοιες όπως «φυσιολογικό», «ευτυχία» ή «αγάπη» έξω από τα βιβλία και τις ταινίες, στην δύσκολη αρένα της αληθινής ζωής...

δείτε επίσης: The Strange Saga of Gregory Hemingway

A kiss is still a kiss...

2005-11-11T10:51:00.000+02:00

Με αφορμή το Brokeback Mountain όπου ο Jake ερωτεύεται τον Heath, και το Kiss Kiss Bang Bang, όπου ο Val Kilmer φιλάει τον Robert Downey Jr, το περιοδικό Radar διαλέγει τα δέκα καλύτερα κινηματογραφικά φιλιά μεταξύ ανδρών και κάνει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση: Κατά έναν μάλλον παράξενο τρόπο, η απόλυτη απόδειξη της ετεροφυλοφιλικής ταυτότητας ενός σταρ του Χόλιγουντ, είναι η άνεσή του να υποδυθεί έναν ομοφυλόφιλο χαρακτήρα -και συχνά ο πιο σύντομος δρόμος για να κερδίσει ένα Όσκαρ, μετά την κινηματογραφική αναπηρία. Είναι άραγε τυχαίο, διερωτάται το περιοδικό, ότι ο Τομ Κρουζ δεν έχει υποδυθεί ποτέ τον gay στην μεγάλη οθόνη; Δεν έχω ιδέα...

Κλειστοί κινηματογραφικοί ορίζοντες...

2005-11-10T11:43:00.000+02:00

Υποθέτω ότι ακόμη κι οι πιο... ερασιτεχνικά κινηματογραφόφιλοι, έχουν αντιληφθεί ότι πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στην δομή του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που ξεκινά σε λίγες μέρες. Δυστυχώς από τα συμφραζόμενα, έχουμε αρχίσει να φοβάμαστε ότι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του φεστιβάλ, τουλάχιστον όπως το ξέραμε, θα πάψει να υφίσταται μαζί με το τμήμα των Νέων Οριζόντων που φέτος άλλαξε ονομασία, διευθυντή και απ’ ότι καταλαβαίνω κατεύθυνση. Οι Νέοι ορίζοντες υπήρξαν ανέκαθεν ένα από τα πιο gay friendly τμήματα του φεστιβάλ, προβάλλοντας με επιμονή το queer cinema, συστήνοντας μας gay σκηνοθέτες που αξίζουν την προσοχή, σταθερά κάθε χρόνο.
Ο νέος διευθυντής του τμήματος, με μια επιστολή του –για κάποιο άλλο θέμα- στη χθεσινή Ελευθεροτυπία, δηλώνει έπ’ ευκαιρίας, ότι «η παράδοση του τμήματος όσον αφορά τη φιλοξενία gay ταινιών θα συνεχιστεί» αλλά κλείνει λέγοντας το απλά αστείο: «φέτος είναι μόνο δύο, αλλά γιατί δεν βρήκαμε περισσότερες που να αξίζουν».
Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το Brokeback Mountain δεν δόθηκε από την εταιρία διανομής, ή ότι το Dying Gaul και το Transamerica, προβλήθηκαν στο φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, αρνούμαστε να δεχτούμε ότι το επίπεδο των δεκάδων gay and lesbian φεστιβάλ που γίνονται κάθε χρόνο ανά τον κόσμο (φιλοξενώντας εκατοντάδες ταινίες) είναι αβυσσαλέα χαμηλότερο από αυτό του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και καμία από αυτές, δεν αξίζει για το πρόγραμμα του.
Το μόνο που μπορούμε να δεχτούμε, φοβάμαι, είναι ότι απλά, κάποιοι μας κοροϊδεύουν...

Η φωτογραφία από την ταινία του Joseph Lovett, gay Sex in the 70’s, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον -κατά την γνώμη πληθώρας (gay και straight) εντύπων του εξωτερικού-, ντοκιμαντέρ που συμμετείχε σε μια σειρά από φεστιβάλ του προηγούμενους μήνες, θα μπορούσε να ληφθεί και ως σύσταση προς τους προγραμματιστές του τμήματος, (μία από τις πολλές) που μας έρχεται στο μυαλό, μόνο και μόνο γιατί μόλις ξεκίνησε την προβολή της στις αίθουσες της Αμερικής .

Η gay φάρμα των ζώων

2005-11-09T17:01:00.000+02:00

Όπως όλοι οι Ελληνες που σέβονται τον εαυτό τους, χαιρόμαστε να βλέπουμε τα gay (αλλά όχι μόνο) τέκνα της πατρίδας να μεγαλουργούν, ειδικά αν αυτό συμβαίνει στην αλλοδαπή- οπότε εκτός των άλλων δεν νιώθουμε και απειλημένοι...
Πρόσφατη ανακάλυψη μας, ο 33χρονος ελληνοαυστραλός Andrew Georgiou, που σχεδιάζει για μια σειρά περιοδικά ανά τον κόσμο (ανάμεσα τους και οι Gay Times) το απολαυστικό comic strip Mr Gisby' Totally Gay Pet Shop, που μόλις συμπλήρωσε δυο χρόνια ζωής. Ανάμεσα στους μόνιμους ήρωές του, συναντάμε ένα κανίς drag queen, έναν s&m γορίλα, μια butch gay αγελάδα, ή μια λεσβία κουνέλα που αντιμετωπίζουν με χιούμορ και εξυπνάδα μια καθημερινότητα που μοιάζει πολύ με αυτή που ζούμε όλοι.
«Τα ζώα και οι άνθρωποι έχουν τόσα πολλά κοινά» λέει ο Γεωργίου. «Για κάθε gay παγώνι που έχω σκιτσάρει, έχω γνωρίσει τουλάχιστον δέκα queens που είχαν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά». Όπως άλλωστε όλοι μας , θα προσέθετα εγώ...

περισσότερα στο site του gay pet shop

ή εδώ:

Caught talking

2005-11-08T14:26:00.000+02:00

Με αφορμή την χθεσινή προβολή της ταινίας του Caught Looking στο 1ο gay πορνογραφικό κινηματογραφικό φεστιβάλ, ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης έδωσε την περασμένη Παρασκευή μια εξαιρετική συνέντευξη στον Γιώργο Καρουζάκη της Ελευθεροτυπίας, που διέφυγε της προσοχής μου. Επανορθώνω αντιγράφοντας εδώ μερικά από τα πάντα ενδιαφέροντα λεγόμενα του σκηνοθέτη...
«Δεν έχει κανένα νόημα να αναφέρεσαι συνεχώς στη σεξουαλικότητά σου, όπως συνέβαινε με αρκετούς σκηνοθέτες στη δεκαετία του '80 ή στις αρχές της δεκαετίας του '90. Σου βάζουν μια ταμπέλα σ' ένα γκέτο και σε περιορίζουν. Κάποια στιγμή δεν θέλεις να μιλάς για τη σεξουαλικότητά σου μ' έναν τόσο άμεσο τρόπο. Είναι παγίδα. Γιατί μπορεί να θέλεις να ασχοληθείς με πολύ ευρύτερα θέματα. Με τις μικρού μήκους ταινίες μου είχα τεράστια απήχηση σε ένα γκέι κοινό. Η πρώτη μου, όμως, μεγάλου μήκους, το "Three Steps to Heaven", προσεγγίζει τόσο "ανορθόδοξα" την γκέι κατάσταση που τους απογοήτευσε. Δείχνει μια απόλυτα έκφυλη "αδερφή" του Εργατικού Κόμματος της Αγγλίας, που βρίσκεται μέσα στα βίτσια και τη διαφθορά. Δεν έχει κανένα θετικό χαρακτηριστικό για να πουν οι γκέι "αυτό είναι το καμάρι μας" - με τον ίδιο τρόπο που το ελληνικό κοινό δεν μπόρεσε να δεχτεί τον "Ομηρο" με ήρωα έναν Αλβανό επειδή θέλει να βλέπει θετικές εικόνες για την πατρίδα του. Όλοι αναζητούν θετικές εικόνες. Αν είσαι λίγο "βιτσιόζος" όπως εγώ και υποσκάπτεις αυτές τις βεβαιότητες συναντάς τα όρια ανοχής του κοινού. Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι πάντα κάτι περισσότερο από γκέι, Έλληνας ή Άγγλος. Πρέπει να ξεπερνά τα όρια της ταυτότητάς του είτε είναι σεξουαλική είτε φυλετική είτε εθνική».

Yikes!

2005-11-08T12:50:00.000+02:00

Αν δεν απατώμαι, στο Μεξικό υπάρχει ένα ρητό που λέει (πάνω κάτω) "η διαφορά ανάμεσα σε έναν straight κι έναν gay είναι δυο μπύρες"...

Στην Βραζιλία από την άλλη, δεν ξέρω ποια είναι η διαφορά αλλά αν κρίνω από το θερμό φιλί μεταξύ του Colin Farrell και του Diego Maradona σ΄ένα μπαρ του Μπουένος Άιρες, το περασμένο Σάββατο, δεν πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερη.

Ίσως, μερικές γραμμές κοκαίνη...

Uma loves Ομαδα G!

2005-11-08T11:56:00.000+02:00

Και η Uma Thurman διαβάζει καθημερινά Ομάδα G!

Εεε... στην πραγματικότητα πρόκειται για φωτογραφία από τα γυρίσματα της καινούριας της ταινίας Super Ex-Girlfriend όπου υποδύεται μια σούπερ ήρωα που χρησιμοποιεί τις υπερδυνάμεις της για να ταλαιπωρεί τον πρώην φίλο της που την εγκατέλειψε.
Χμ...ξέρω πολλές και πολλούς που δεν χρειάζονται υπερδυνάμεις για να καταφέρουν κάτι αντίστοιχο...

Αυτό το αγόρι ποιος θα το φιλήσει;

2005-11-08T10:45:00.000+02:00

Προφανώς δεν είναι μόνο το δικό μας ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο που έχει πρόβλημα με την απεικόνιση ενός φιλιού μεταξύ δύο ανδρών στην τηλεόραση. Το πολυσυζητημένο φιλί δυο πρωταγωνιστών της βραζιλιάνικης τηλεοπτικής σειράς America, δεν προβλήθηκε ποτέ στο επεισόδιο της περασμένης Κυριακής, ξεκινώντας μια ανταλλαγή πυρών ανάμεσα στους δημιουργούς της σειράς και στο κανάλι που την προέβαλλε, για το ποιος φταίει. Η σεναριογράφος Gloria Perez και οι δυο πρωταγωνιστές Bruno Gagliasso και Erom Cordeiro, δηλώνουν ότι γύρισαν την περιβόητη σκηνή σε τέσσερις διαφορετικές εκδοχές ώστε το κανάλι να διαλέξει αυτή που προτιμούσε, όμως οι υπεύθυνοι του δικτύου προτίμησαν να μην την συμπεριλάβουν στο επεισόδιο. Οι υπεύθυνοι του Globo Network από την άλλη, επιμένουν ότι προέβαλλαν όλα τα επεισόδια της σειράς όπως τα έλαβαν από πους παραγωγούς, χωρίς να αλλάξουν οτιδήποτε.
Αναζητώντας το «τις πταίει» εν τούτοις, κρατήστε ως σημαντική λεπτομέρεια το γεγονός ότι η τηλεθέαση του συγκεκριμένου επεισοδίου της σειράς την περασμένη Κυριακή, άγγιξε επίπεδα ρεκόρ, ξεπερνώντας ακόμα και αυτή του τελευταίου τελικού του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου!

...and porno for all!

2005-11-07T13:07:00.000+02:00

Μπορεί η πορνογραφία να αποτελεί τέχνη; Μπορεί μια πρόταση να χωρέσει τις λέξεις «πορνογραφικό» και «καλλιτεχνικό» και να μην ακούγεται αστεία; Η Proud Promotions ισχυρίζεται πως ναι, και γι αυτό διοργανώνει το «1ο Φεστιβάλ Καλλιτεχνικών Ομοφυλοφιλικών Ταινιών Πορνό» στον Κινηματογράφο Μικρόκοσμος (Συγγρού 109) όπου από σήμερα και μέχρι την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου θα προβληθούν μια σειρά από gay και λεσβιακά πορνό, που ξεκινούν από κλασσικά φιλμ των 70’s και φτάνουν μέχρι τις hardcore τσόντες του σήμερα, και τις οποίες επέλεξε ο επιμελητής του Μουσείου Κινηματογράφου και Μουσείου Ομοφυλόφιλων του Βερολίνου Jurgen Bruning.
Ανάμεσα στις προβολές ξεχωριστή θέση κρατά κατά τη γνώμη μας το Caught Looking του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, μια από τις πρώτες και λιγότερο ιδωμένες ταινίες του σκηνοθέτη που όχι μόνο έχει κερδίσει το βραβείο teddy στο φεστιβάλ του Βερολίνου, αλλά έχει να επιδείξει μια αληθινά ιδιαίτερη ματιά στο θέμα του κινηματογραφημένου σεξ, τόσο που να μας κάνει να αναρωτηθούμε πως θα έμοιαζε μια gay πορνό ταινία σκηνοθετημένη από τον Γιάνναρη.
Κι αν το όραμα των διοργανωτών «για το φεστιβάλ είναι μια αίθουσα γεμάτη ανθρώπους που θα αντιληφθούν την πορνογραφία και το σεξ όχι ως θέαμα πρόσκαιρης ικανοποίησης που θα μεταμορφώσει την κινηματογραφική αίθουσα σε «τσοντάδικο», αλλά θα μετατρέψει την περιστασιακή διέγερση σε καλλιτεχνική και κοινωνική αναζήτηση καινούργιων αξίων και ρόλων» αναρωτιόμαστε κατά πόσο το φεστιβάλ θα κατορθώσει να υπερνικήσει το μεγαλύτερο εγγενές «πρόβλημα» του πορνό, το γεγονός ότι είναι καταδικασμένο να παρακολουθείται... αποσπασματικά. Δυστυχώς βλέπετε, τις περισσότερες φορές, πριν τελειώσει η ταινία, τελειώνει ο θεατής...

Τα μυστικά των αποδυτηρίων

2005-11-03T12:23:00.000+02:00

Μετά την πρόσφατη ανακοίνωση της τρεις φορές ολυμπιονίκης με την ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ και φετινής MVP του WNBA(όπου W, women και όπου ΝBA... ΝΒA), Sheryl Swoopes, ότι είναι λεσβία, τα μέσα ενημέρωσης στην Αμερική αναρωτιούνται έντονα, ποίος θα είναι ο πρώτος άντρας αθλητής που όντας στην κορυφή της καριέρας του, θα αποκαλύψει ότι είναι gay. Βεβαίως μπορεί το coming out της Sheryl Swoopes να μην προκάλεσε ιδιαίτερες αναταράξεις στους κόλπους του συντηρητικού αθλητικού κόσμου διότι, όπως εξηγεί αυτό το άρθρο της San Francisco Chronicle απλά πρόκειται για το WNBA, είναι γυναίκα, το μυστικό της δεν ήταν ιδιαίτερα μυστικό και κυρίως η έξοδός της από την ντουλάπα δεν είχε καθόλου να κάνει με το βασικό συστατικό των σπορ, τον macho ανδρισμό.
Από την άλλη, ένας άνδρας που βρίσκεται στην κορυφή του NBA ή του NFL έχει πολύ περισσότερα να διακινδυνεύσει όπως υπογραμμίζει το Fox Sports. Το λιγότερο από αυτά είναι να χάσει την «εκτίμηση» των συμπαικτών του, το περισσότερο, τις πλούσιες παροχές των χορηγών του που είναι (πολύ) πιθανόν να μην επιθυμούν να ταυτίσουν την εικόνα τους με έναν ανοιχτά gay αθλητή. Το μόνο σίγουρο υποστηρίζουν όλοι, είναι ότι οι gay είναι πολλοί περισσότεροι στα σπορ απ όσο θα ήθελαν όλοι να πιστεύουν, απλά, σ ένα «επαγγελματικό χώρο» όπου η... γυναίκα του Καίσαρα δεν έχει καμιά απολύτως σημασία να είναι τίμια αν απλά δείχνει έτσι, κανείς δεν παίρνει το ρίσκο να αλλάξει το status quo. Τουλάχιστον όχι υπό τον φόβο του να καταστραφεί επαγγελματικά εξ αιτίας μιας ηθικά θαρραλέας απόφασης.
Γυρίζοντας πίσω στην περίπτωση της Serryl Swoopes πάντως ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της αποκάλυψης του σεξουαλικού της προσανατολισμού, ήταν κάτι που πέρασε στα ψιλά: Το γεγονός ότι συνέπεσε με την ανακοίνωση της οικονομικής υποστήριξης της αθλήτριας από την Olivia cruises μιας τουριστικής εταιρίας που ειδικεύεται σε κρουαζιέρες για gay γυναίκες. Κάτι που αποδεικνύει ότι με το κατάλληλο κίνητρο, όλα μπορούν να συμβούν...

Law and order

2005-11-02T10:14:00.000+02:00

Χωρίς να είμαι από εκείνους που ασπάζονται το σύνθημα που εξισώνει στο σύνολό τους, τους αστυνομικούς με τα γνωστά ροζ οικόσιτα ζώα, διαβάζοντας αυτό το άρθρο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας δεν μπορώ παρά να το σκεφτώ, ακόμη και άθελά μου. Αναφερόμενο σε περιπτώσεις κατάχρησης εξουσίας από αστυνομικούς που έχουν οδηγήσει σε καταγγελίες πολιτών, το άρθρο «αποκαλύπτει» μια άλλη πλευρά των οργάνων της τάξης που δυστυχώς λίγο πολύ είναι γνωστή σε όλους ακόμη κι αν επιλέγουμε να την αγνοούμε όσο δεν μας αφορά προσωπικά.
Ανάμεσα στις θλιβερές ιστορίες που καταγράφει το ρεπορτάζ, σας μεταφέρω αυτούσια την παρακάτω:
«Οπως κατήγγειλε ο Β.Μ., «είναι πάμπολλες οι φορές που με έχουν προσαγάγει στο ίδιο αστυνομικό τμήμα για να ελέγξουν τα στοιχεία μου, επειδή είμαι ομοφυλόφιλος». Η συμπεριφορά τους ήταν ιδιαίτερα προσβλητική. Η φράση «Να ο π...! Πάρτε τον τώρα!» διά στόματος των οργάνων της τάξης, τού είναι πλέον τόσο γνωστή «όσο και οι αστυνομικοί του τμήματος Ακροπόλεως», καταγγέλλει.
Οι ύβρεις αυτές ήταν για το... καλωσόρισμα. «Οι π... στο κρατητήριο. Θέλεις να σε γ...; Ωραίοι άνδρες δεν είμαστε;. Γ... και εμείς π..., μου έλεγαν στη διαδρομή και στη δίωρη παραμονή μου στο τμήμα. Οταν διαπίστωσαν ότι δεν κατηγορούμαι για κάτι, με άφησαν να φύγω. Ξαναπήγα στην πλατεία Καπνικαρέας. Δέκα λεπτά μετά, εμφανίστηκαν και πάλι. Με άγριο ύφος μου είπαν: "μέσα ρε, ξανά". Δεν πρόλαβα να ρωτήσω γιατί και ο ένας μου επιτέθηκε. Με χτύπησε στην κοιλιά και μου πάτησε τα πόδια. Οταν έπεσα κάτω από τον πόνο, μου χτύπησε το κεφάλι στο πλακόστρωτο», εξηγεί. Χαρτί από τον «Ευαγγελισμό» πιστοποιεί ξυλοδαρμό.»
Το χειρότερο όλων; Η εφημερίδα χαρακτηρίζει την συγκεκριμένη περίπτωση «πολύ συνηθισμένη» και δυστυχώς φοβάμαι πως μάλλον έχει απόλυτο δίκιο...

Μια καρτ ποστάλ...

2005-11-01T17:09:00.000+02:00

Aπό το site του BBC. Μερικές φωτογραφίες και λίγα κείμενα που περιγράφουν συνοπτικά την gay ζωή στο Χονγκ Κονγκ μέσα από τα μάτια του Victor Chau, συντάκτη ενός τοπικού gay περιοδικού.
Η ομοφυλοφιλία στο Χονγκ Κόνγκ έπαψε να είναι παράνομη μόλις το 1991, ενώ τον περασμένο Αύγουστο ένα δικαστήριο έκρινε ότι ο νόμος που απαγορεύει τις σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ανδρών που δεν έχουν συμπληρώσει τα 21 τους χρόνια, συνιστά διάκριση.
Εν τούτοις ακόμη κι αν το όριο του νόμου παραμένει στα 21 χρόνια, το αρνητικό κλίμα απέναντι στην σεξουαλική διαφορετικότητα μοιάζει να αναστρέφεται, κάτι που αντανακλάται και σ αυτό το αποσπασματικό μεν, ενδιαφέρον δε, "photo essay"...

No comment !

2005-10-31T15:42:00.000+02:00

Δυο τρία (ε... για την ακρίβεια, τρία), πράγματα με αφορμή κάποια πρόσφατα σχόλια...
*Διαβάζοντας ένα από τα comments στο προηγούμενο post σκέφτομαι ότι είμαστε πολύ μπροστά σ’ ότι αφορά τους gay γάμους στην Ελλάδα. Με μια μικρή διαφορά: Οι περισσότεροι έλληνες που παντρεύονται, μοιάζουν να θεωρούν ότι με τις λέξεις «gay γάμος» περιγράφουμε την ένωση ενός gay άντρα με ένα ανερχόμενο μοντέλο/ηθοποιό γένους θηλυκού, για να χαρεί και η μαμά. Ε, λοιπόν, λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι στην Ισπανία...
*«Πολύ ενδιαφέρον blog, αλλά, γιατί σου βγαίνει ο ακτιβιστικός εαυτός σου; Στο κάτω κάτω οι gay στην Ελλάδα δεν είναι ακριβώς καταπιεσμένοι» μου λεει ένας φίλος στο τηλέφωνο. Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί με τη λέξη «καταπιεσμένοι» αλλά νομίζω ότι στα λόγια του ανακαλύπτω μια (φυσιο-λογική) παρανόηση. Οι straight φίλοι μας έχουν μάλλον μια λανθασμένη ιδέα για την κοινωνική αποδοχή των gays στην πατρίδα μας, ειδικά όσοι από αυτούς κινούνται στους ευρύτερους χώρους της δημοσιογραφίας, ή της (γκουχ!) show biz. Επειδή με σέβεσαι εσύ, (διότι εκτός των άλλων είμαστε φίλοι), δεν σημαίνει δυστυχώς ότι με σέβονται όλοι...
*Τέλος επειδή η Ομάδα G κατηγορείται ότι «χρησιμοποιεί τον glossy περιοδικό τύπο ως αποδιοπομπαίο τράγο των αναπηριών της», εν είδη διάψευσης, σας προσφέρω μερικές glossy σελίδες από το αμερικάνικο Out -ένα editorial μόδας με θέμα τα cocktails. O λόγος που τις «αναδημοσιεύω» είναι νομίζω προφανής! Μετά από αμέτρητα χρόνια που οι σελίδες των gay περιοδικών ήταν γεμάτες από «φωτοτυπίες» των ίδιων ασθενικών, μετά βίας ενήλικων, αγοριών, με μεγάλη ικανοποίηση βλέπουμε επιτέλους έναν διαφορετικό τύπο άντρα πρωταγωνιστή σε φωτογράιση, -για να μην μιλήσω για την εξαιρετικά καθυστερημένη απενοχοποιήση του μουστακιού στην mainstream gay αίσθηση του cool.
Οι παρακάτω φωτογραφίες, αφιερώνονται σε όσους έχουν αξέχαστες παιδικές (ή όχι) αναμνήσεις από το Magnum P.I.

Οι θησαυροί της ντουλάπας #1

2005-10-27T00:07:00.000+03:00

Το φθινόπωρο ενδείκνυται για βόλτες στην φαρδιά λεωφόρο των αναμνήσεων. Κατεβάζοντας τα πουλόβερ και βάζοντας τα t-shirt στην ναφθαλίνη, εύκολα συνεχίζεις την εξερεύνηση στα υπόλοιπα ντουλάπια του σπιτιού, ανακαλύπτοντας πράγματα που είχες ξεχάσει ότι έχεις κρατήσει, ενθυμούμενος στιγμές από την ζωή σου που αναρωτιέσαι μετά πως ήταν δυνατόν να τις έχεις ξεχάσει...
Σ΄ ένα από τα ντουλάπια μου, ανακάλυψα αυτές τις μέρες ένα περιοδικό Flash (ναι κάποτε υπήρξε και τέτοιο), από τον Μάρτιο του 1994, στις σελίδες του οποίου σ’ ένα αφιέρωμα εναντίον του ρατσισμού, φιλοξενούνταν μια συνέντευξη του Γρηγόρη Βαλλιανάτου με δυο φωτογραφίες που είχαν θυμάμαι, σοκάρει την σεμνή «κοινή γνώμη». Ο ίδιος και ο φίλος του όχι μόνο πόζαραν γυμνόστηθοι και αγκαλιασμένοι αλλά φιλιόνταν στο στόμα, κάνοντας τον απλό λαό να (ανα)κράζει «θα μας κάψει ο Θεός.
Ο Θεός φυσικά δεν μας έκαψε, το outing που προανήγγειλε ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος από την συνέντευξή του τρομάζοντας τους κρυφούς gay της χώρας δεν ήρθε ποτέ, αλλά οι δυο εκείνες σελίδες επέζησαν στο ντουλάπι μου για περισσότερο από μια δεκαετία.
Kαιρός να τις ξαναθυμηθούμε. Καιρός να δούμε κι άλλες ανάλογα θαρραλέες συμπεριφορές, καιρός να αφήσουμε πίσω τις don’t ask don’t tell εποχές -ουπς, παρασύρθηκα μάλλον από το «ηρωικό» κλίμα των ημερών...

Park life (and death)...

2005-10-26T16:40:00.000+03:00

To Clapham Common, εκτός από ένα τυπικό πάρκο του Λονδίνου, σχεδόν όπως τα περισσότερα από τα πάρκα των σύγχρονων μητροπόλεων, αποτελεί ένα σημείο όπου πολλοί gay άντρες αναζητούν σεξ.
Το προηγούμενο σαββατοκύριακο εκεί, ένας νεαρός άντρας ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, ένα γεγονός που υπήρξε η τραγική αποκορύφωση ενός κύματος μικρότερης έντασης ανάλογων γεγονότων με θύματα gays.
Το πρόσωπο του 24χρονου μπάρμαν Jody Dobrowski ήταν τόσο άσχημα παραμορφωμένο από τα χτυπήματα που οι γονείς του δεν κατάφεραν να τον αναγνωρίσουν όταν κλήθηκαν από την αστυνομία, και η αναγνώριση του πτώματος έγινε από τα δακτυλικά του αποτυπώματα...
Κι αν το παραπάνω τραγικό συμβάν μοιάζει σαν κάτι που συμβαίνει στο «μακρινό και επικίνδυνο» Λονδίνο η πραγματικότητα μάλλον μας διαψεύδει. Σχεδόν όλοι ξέρουμε κάποιον που έχει πέσει θύμα βίας σε κάποιο από τα πάρκα της Αθήνας (αν δεν έχει συμβεί σε μας τους ίδιους) και όλοι ξέρουμε πολύ καλά πως η αστυνομία στην καλύτερη περίπτωση δεν ασχολείται με τέτοια περιστατικά. Κι ακόμη χειρότερα, τα ίδια τα θύματα τις περισσότερες φορές διστάζουν να καταγγείλουν τέτοιες επιθέσεις γνωρίζοντας ότι στην καλύτερη περίπτωση θα αντιμετωπίσουν την αδιαφορία και στην χειρότερη τον διασυρμό.
Το αποτέλεσμα; ένας φαύλος κύκλος που μοιάζει να διαιωνίζεται, ακόμη κι αν όπως αποδεικνύει ένα σχετικό άρθρο του τελευταίου 10%, η λύση είναι ίσως πολύ πιο απλή απ ότι φαντάζεστε...

Σελίδα 69...

2005-10-25T17:41:00.000+03:00

Προσπαθώ να καταλάβω αν η καταχώρηση που βλέπετε δίπλα αποτελεί παρωδία ή πραγματικότητα, και ομολογώ ότι αν και έχει περάσει αρκετός καιρός από την πρώτη φορά που την είδα, δεν έχω ακόμη αποφασίσει για το τι από τα δύο ισχύει. Δυστυχώς φοβάμαι ότι πρόκειται μάλλον για αληθινή καταχώρηση πραγματικού περιοδικού που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει στα περίπτερα, ερχόμενο να καλύψει ένα... βαθύ κενό στα ελληνικά media, αυτό του gay Cosmopolitan!
Και ναι μεν από την μια είναι θετικό ότι η εκδοτική πιάτσα ανοίγει, και ο gay τύπος διεκδικεί μερίδιο της αγοράς, από την άλλη όμως στ’ αλήθεια, κάτι τέτοιο είναι πραγματικά απαραίτητο για την gay κοινότητα (αν υποθέσουμε ότι έχει συνείδηση του εαυτού της) στην Ελλάδα;
Διότι, αν στην αγορά των γυναικείων εντύπων το cosmopolitan μοιάζει χαριτωμένο, συμπαθές και απενοχοποιημένο, όμως εκτός από αυτό υπάρχουν τουλάχιστον δέκα ακόμη άλλα περιοδικά για το κοινό στο οποίο στοχεύει και το cosmopolitan. Αντιθέτως στην περίπτωση μας, η έκδοση ενός «gaypolitan», (εκτός του ότι το πιθανότερο είναι να κερδίσει γρήγορα μια ωραία μήνυση από τον ΔΟΛ για τον τίτλο του) μοιάζει να θέλει να σπρώξει τον gay πληθυσμό της ελληνικής επικράτειας κατ ευθείαν από τα σκοτάδια της ντουλάπας στην λάμψη της ξανθιάς ανταύγειας και της παγιέτας, με όλα τα κακά και τα... κακά που αυτό συνεπάγεται...

10% (και βάλε...)

2005-10-18T12:16:00.000+03:00

Ίσως το μόνο αρνητικό που θα μπορούσε κανείς να προσάψει στο περιοδικό 10% είναι το γεγονός ότι εξαφανίζεται αμέσως από τα σημεία διανομής του. Και αν η υποψία σας ότι το εν δυνάμει αναγνωστικό του κοινό ξεπερνά κατά πολύ το 10 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού μοιάζει αληθινή, δεν είναι μόνο ότι οι έλληνες έχουν μακρά παράδοση στο να διαψεύδουν τις διεθνείς στατιστικές, αλλά διότι η ύλη και τα κείμενα του περιοδικού είναι σχεδόν στο σύνολό τους καλογραμμένα, ενδιαφέροντα και αξίζουν να διαβαστούν και από το υπόλοιπο 90 (ας πούμε) τοις εκατό.
Ευτυχώς το περιοδικό διαθέτει ένα πολύ καλό site όπου μπορείτε να βρείτε το σύνολο της μηνιαίας ύλης του (καθώς και τα παλιά τεύχη) οπότε μπορείτε να το διαβάζετε χωρίς να το αναζητείτε εις μάτην στους χώρους διανομής του –αν και υπάρχει πάντα η δυνατότητα συνδρομής.
Αυτό το μήνα μάλιστα το 10% γιορτάζει τα (άτυπα) γενέθλιά του καθώς συμπληρώνει δώδεκα τεύχη -ήτοι σχεδόν δυο χρόνια ζωής. Ελπίζουμε να υγιαίνει και να βελτιώνεται συνεχώς και σύντομα να γίνει μηνιαίο...

James Bond is curious...

2005-10-14T00:22:00.000+03:00

Γίνεται να είσαι doable ακόμα και με στομάχι και καδένα fa ca d' oro;
Αν είσαι ο Pierce Brosnan φοβάμαι ότι γίνεται.
Ο καλύτερος ίσως James Bond στην ιστορία εγκατέλειψε τον ρόλο του κατασκόπου που αγαπήσαμε (και στη συνέχεια βαρεθήκαμε) για άλλες πιο ενδιαφέροντες ενασχολήσεις όπως το... πεντικιούρ. Στην καινούρια του (εξαιρετική) ταινία The Matador o Πιρς υποδύεται έναν hitman σε κρίση ταυτότητας που ένα μεθυσμένο βράδυ σ΄ ένα μπαρ στο Μεξικό κάνει έναν καινούριο φίλο. Στο φιλμ η εικόνα του smooth και απόλυτα cool J.B. απλά πάει περίπατο, καθώς ο φίλτατος Pierce δεν ενδιαφέρεται αν το μαρτίνι του είναι shaken ή stirred (στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται καν για το αν είναι μαρτίνι, αρκεί να περιέχει αλκοόλ) και προς μεγάλη απογοήτευση των θιασωτών του στιλ υποπίπτει σε ουκ ολίγα στιλιστικά ατοπήματα -αφήστε που σε μια σκηνή βάφει τα νύχια των ποδιών του με μαύρο βερνίκι...
Αυτό που κάνει το Matador ακόμη πιο ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο οι κινηματογραφικές αρετές του (έξοχος ρυθμός, θαυμάσιο σενάριο, ευρηματική σκηνοθεσία, βιτριολικό χιούμορ και ηλεκτρισμένες ερμηνείες) αλλά το γεγονός ότι -σας ορκίζομαι δεν είναι μόνο το βρώμικο μυαλό μου- ανάμεσα στον Pierce και τον καινούριο του φίλο Gregg Kinear υπάρχει ένα κρυμμένο αλλά σαφές gay subtext!
Και συν τοις άλλοις που αλλού μπορείτε ν' ακούσετε τον "Τζέιμς Μποντ" να απαντά στην παρατήρηση "οι μαργαρίτες έχουν πολύ καλύτερη γεύση στο Μεξικό" με την ατάκα "ναι, οι μαργαρίτες και ο πούτσος";
Αναμείνατε το τον χειμώνα που μας έρχεται. Μέχρι τότε θα σας κρατά συντροφιά αυτή εδώ η φωτογραφία.
Δεν νομίζω να έχετε παράπονο...

Our straight (?) friend

2005-10-13T13:12:00.000+03:00

Το επόμενο επεισόδιο στο σήριαλ «είναι ή δεν είναι» για τον Robbie Williams προσεχώς στα ραδιόφωνά σας: Your Gay Friend ονομάζεται ένα από τα τραγούδια του καινούριου του δίσκου Intensive Care και ήδη στην διψασμένη για «σκάνδαλα» Μεγάλη Βρετανία αναζητούν τον άνθρωπο που τον ενέπνευσε να το γράψει.
Στην πραγματικότητα βεβαίως κάθε άλλο παρά η πρώτη φορά είναι που ο Robbie φλερτάρει με το gay κοινό συνεχίζοντας ένα παιχνίδι που είναι προφανώς ότι στοχεύει κυρίως στις πωλήσεις.
Εν τούτοις, ακόμη κι έτσι, το γεγονός ότι ένας τόσο μεγάλος ποπ σταρ (ΟΚ, έστω μεγάλος μόνο στην Ευρώπη), δεν διστάζει να δηλώσει: «αν βρω κάποιον άντρα που γουστάρω πολύ να κάνω σεξ μαζί του, φυσικά θα το κάνω» δεν παύει να βοηθά να βγει λίγη από την σκουριά που υπάρχει στα μυαλά πολλών «φανατικών straight”. Κι εκτός των άλλων, ο Robbie είναι τουλάχιστον διασκεδαστικός και ακόμη κι αν δεν είναι gay (έι, κανείς δεν είναι τέλειος) είναι σίγουρα ... χαρούμενος. (Το "νόστιμος" το ανέφερα;)

Ο Robbie λέει: "I have to say that I think there's a gay man in everybody" . Διαβάστε εδώ μια παλιά του συνέντευξη στο The Advocate, όταν ακόμη προσπαθούσε να κατακτήσει με κάθε μέσο και την Αμερική...

Εις το βουνό ψηλά εκεί...

2005-10-05T13:45:00.000+03:00

Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ μονομανής, δεν μπορώ παρά να σας επισημάνω αυτό το εξαιρετικό άρθρο για το Brokeback Mountain του Ang Lee στην εφημερίδα Guardian, η οποία χαρακτηρίζει το φιλμ «την πιο σημαντική αμερικάνικη ταινία εδώ και πολλά χρόνια» γράφοντας: «Κάθε τόσο, εμφανίζεται μια ταινία που αλλάζει τις αντιλήψεις μας, τόσο πολύ ώστε το ίδιο το σινεμά οφείλει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που δημιουργεί. Σκεφθείτε το Θέλμα και Λουίζ, το Τσάνκινγκ Εξπρές, το Blow Up ή το Ορλάντο –όλες τους σπουδαίες ταινίες που μας δίδαξαν να βλέπουμε και να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Το Brokeback Mountain είναι ένα τέτοιο φιλμ. Ακόμα και για ένα κοινό συνηθισμένο στο νέο queer cinema, η ταινία του Lee, αλλάζει τόσο βαθιά την συνηθισμένη οπτική και τον τόνο, που σηματοδοτεί μια καινούρια κινηματογραφική εποχή».

Gay me up Scotty...

2005-10-05T12:50:00.000+03:00

Ο Batman και ο Robin δεν είναι οι μόνοι κρυφοί εραστές της τηλεόρασης, αν τουλάχιστον πιστέψουμε τους 75 και πλέον «δημιουργούς» που συγκεντρώθηκαν εδώ ,για να υμνήσουν τον έρωτα μεταξύ του Captain Kirk και του Mister Spock από το Star Trek.
Τα εκθέματα του site ποικίλουν από photoshopped φωτογραφίες της σειράς μέχρι σκίτσα, ακουαρέλες, ακόμη και ποιήματα.
Κι αν όλα αυτά δεν σας πείσουν για την ερωτική σχέση των δύο ηρώων (ακόμα κι αν υπάρχουν ουκ ολίγες απεικονίσεις του γάμου τους) σίγουρα θα σας πείσουν για τα ανεξάντλητα όρια της ανθρώπινης φαντασίας και εμμονής...

Gay νέοι

2005-10-04T14:36:00.000+03:00

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού TIME, αφιερώνει το εξώφυλλο και το κεντρικό του θέμα στους gay teenagers της Αμερικής, οι οποίοι αποκαλύπτουν πλέον την φύση τους πολύ νωρίτερα απ ότι παλιότερα (στην πλειοψηφία τους πριν καν τελειώσουν το σχολείο), καθώς οι περισσότεροι ζουν σε μια κοινωνία πολύ πιο ανοιχτόμυαλη και δεκτική στην «διαφορετικότητά τους». Σύμφωνα με έρευνες ο μέσος όρος ηλικίας που τα κορίτσια έχουν την πρώτη τους ομοφυλοφιλική σεξουαλική επαφή στην ηλικία των δεκάξι, ενώ τα αγόρια στα δεκατέσσερα. Την ίδια στιγμή στα περισσότερα σχολεία της Αμερικής η ύπαρξη ομάδων GSAS (gay and straight alliances) είναι αυτονόητη, ενώ σήμερα περισσότερο από ποτέ οι νεαροί gay και λεσβίες έχουν στην διάθεσή τους όχι μόνο μια πληθώρα από θετικά πρότυπα, αλλά και δεκάδες ομάδες στήριξης, βοήθειας και κοινωνικοποίησης.
Από την άλλη, αν το να είσαι gay teenager στην Αμερική μοιάζει σήμερα πιο εύκολο από ποτέ, τα φαινόμενα μάλλον απατούν. Τα ποσοστά των αυτοκτονιών εξακολουθούν να είναι πολύ μεγαλύτερα στους νεαρούς gay, απ ότι στους straight συνομήλικους τους, ενώ το περιβάλλον του σχολείου είναι πλέον πολύ πιο φιλικό, εξακολουθεί να βρίσκεται μακράν του ιδανικού. Συν τοις άλλοις αν και οι ίδιοι οι ανήλικοι gay μοιάζουν σίγουροι για την επιλογή τους (μόνο ένα 13% δηλώνουν ότι νιώθουν άβολα με την σεξουαλικότητά τους) εν τούτοις βρίσκονται αντιμέτωποι με μια ιδιότυπη πίεση ν’ αλλάξουν από μια σειρά από συντηρητικές οργανώσεις και θρησκευτικές ομάδες που πρεσβεύουν ότι «η αλλαγή, είναι δυνατή». Δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε το γιατί. Μεγαλώνοντας μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν εξοστρακίζει την διαφορετικότητα, δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία αμαρτία ή αρρώστια και φέρνει σε επαφή τους straight με τους gay, οι πρώτοι αντιλαμβάνονται ότι απολύτως τίποτα δεν πάει στραβά με τους δεύτερους, σχηματίζοντας έτσι μια πολύ πιο ανοιχτόμυαλη άποψη για τους gay φίλους και συμμαθητές τους. To αποτέλεσμα; 57% των πρωτοετών φοιτητών του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια δεν έχουν αντίρρηση στην νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ των gay, όταν το ανάλογο ποσοστό στον γενικό πληθυσμό της Αμερικής δεν ξεπερνά το 36%. Για τους gay ακτιβιστές, αυτή η νέα γενιά αμερικάνων θα είναι η γενιά που θα αλλάξει τα πράγματα, καταρρίπτοντας τις προκαταλήψεις και οι σημερινοί gay teenagers θα είναι οι αυριανοί ηγέτες του gay κινήματος, ενός κινήματος που ιδανικά, μετά από μερικές ακόμη γενιές θα πάψει πια να είναι απαραίτητο. Ακριβώς αυτή η προοπτική μιας ανοιχτόμυαλης και θετικά προσκείμενης στους gay Αμερικής είναι που τρομάζει την συντηρητική πλευρά της χώρας και μεταμορφώνει τους gay teens σ’ ένα ιδιότυπο μήλο της έριδος...

Διαβάστε ολόκληρο το πολύ ενδιαφέρον άρθρο εδώ.

Portrait of the artist as an old (bitter) man...

2005-10-03T13:46:00.000+03:00

Οι κοσμικές στήλες των κυριακάτικων εφημερίδων ήταν γεμάτες από «έλληνες celebrities» και ανθρώπους των «γραμμάτων και των τεχνών» οι οποίοι είχαν συρρεύσει στο Ηρώδειο για να παρακολουθήσουν το ανέβασμα της όπερας «Οι Παλιάτσοι» από τον Franco Zeffirelli. Και αν το θέαμα χαρακτηρίστηκε «μεγαλοπρεπές» και η παράσταση «πολύχρωμη», «ευφάνταστη» και «προχωρημένη» τα ίδια επίθετα μάλλον δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν με την ίδια άνεση για τον σκηνοθέτη της. Στην Ελευθεροτυπία της περασμένης εβδομάδας ο Zeffirelli σε συνέντευξή του στον Γιώργο Καρουζάκη δέχεται την εξής ερώτηση: «Αναρωτιέμαι ποια είναι η στάση σας στις συζητήσεις που γίνονται στην Ευρώπη για τους γάμους των ομοφυλοφίλων;»
Η απάντηση του, μάλλον θα σας εκπλήξει, αλλά πάλι ίσως όχι. Βλέπετε, δεν είναι μόνο ότι ο Zeffirelli είναι γεννημένος το 1923 οπότε αδυνατεί να αντιληφθεί ότι οι εποχές έχουν αλλάξει, αλλά και το γεγονός ότι όπως άλλοι ομοφυλόφιλοι της εποχής του (σκεφθείτε για παράδειγμα τον Ντίνο Χριστιανόπουλο στην Ελλάδα), αδυνατούν να πιστέψουν ακόμη και oι ίδιοι ότι το να είσαι άντρας και να ποθείς ή να ερωτεύεσαι άντρες δεν είναι βίτσιο ή διαστροφή. Ιδού λοιπόν τι απαντά ο maestro:
«Είμαι αντίθετος. Στην ιδιωτική ζωή σου μπορεί να κάνεις ό,τι θέλεις, να ζεις με όποιον θέλεις για πάντα. Το χειρότερο πράγμα της εποχής είναι ο "θαπατερισμός" (σ.σ.: αναφορά στον Ισπανό πρωθυπουργό Θαπατέρο και στην απόφασή του να "νομιμοποιήσει" τους γκέι γάμους). Ο Θαπατέρο είναι ο χειρότερος όλων. Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς την οικογένεια. Προσέξτε. Δεν αντιτίθεμαι στην ομοφυλοφιλία και δεν πιστεύω σε κανενός είδους διάκριση με βάση τη σεξουαλική προτίμηση. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι ομοφυλόφιλοι και εγώ, άλλωστε, είμαι ομοφυλόφιλος. Αυτό όμως αφορά την ιδιωτική μας ζωή. Δεν χρειάζεται να δημιουργούμε πολιτικά ζητήματα».

Παίξε μπάλα!

2005-09-29T17:10:00.000+03:00

Όπως υποθέτω κάθε Έλλην πολίτης, δεν έχω ιδέα τι γίνεται στο αμερικάνικο πρωτάθλημα του μπέιζμπολ, απ ότι μαθαίνω όμως, οι New York Yankees και οι Boston Red Sox βρίσκονται σε (βαθμολογική) μάχη σώμα με σώμα, κάτι που προφανώς ενέπνευσε το εβδομαδιαίο περιοδικό Dig της Βοστώνης, να κυκλοφορήσει το τελευταίο του τεύχος με αυτό το εξώφυλλο. Και αν για τα δικά μας γούστα η φωτογραφία (την οποία -άσχετο αλλά ενδιαφέρον-, έχει τραβήξει ο εγγονός του Tonny Bennett, Kelsey), είναι από χαριτωμένη μέχρι σέξι, μερικοί από τους φαν των δυο ομάδων μάλλον θα έχουν αντιρρήσεις.
Ο διευθυντής του εντύπου (το οποίο παρεμπίπτοντος δεν απευθύνεται σε gay κοινό) Joe Keohane, πάντως, εξηγώντας τις προθέσεις του δήλωσε ότι επέλεξαν την φωτογραφία όχι μόνο γιατί είναι ιδιαίτερα έντονη, αλλά και διότι όπως είπε «θέλαμε να δούμε τι θα τσαντίσει τους ανθρώπους περισσότερο –το gay φιλί ή ο συμβολισμός με τις φανέλες των ομάδων- και φυσικά θέλαμε να εξετάσουμε και την άποψη ότι η αντιπαλότητα των δυο ομάδων, μπορεί να οφείλεται και σε σεξουαλικά απωθημένα».
Φαντάζομαι ότι θα περάσει καιρός μέχρι να δούμε κάτι αντίστοιχο στο Αθηνόραμα για το ντέρμπι Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού, αν και κατά πάσα πιθανότητα τα κίνητρα για την αντιπαλότητα των οπαδών και των δυο ελληνικών ομάδων μπορούν να αναζητηθούν σε ανάλογες θεωρίες...

Κάθε άλλο παρά μια τρύπα στο νερό...

2005-09-28T16:08:00.000+03:00

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και ανοιχτόμυαλες ταινίες της φετινής χρονιάς βρίσκεται ήδη στις αίθουσες, -δυστυχώς κρίνοντας από τα εισιτήρια των πρώτων ημερών όχι για πολύ ακόμη.
Το "Περπατώντας στο Νερό" του Ισραηλινού Eytan Fox (ο οποίος λίγα χρόνια πριν είχε γυρίσει το θαυμάσιο "Yossi and Jagger" για τον έρωτα δυο στρατιωτών, που φυσικά δεν είδαμε ποτέ στις αίθουσες της Ελλάδας) δεν είναι μόνο ένα σκεπτόμενο φιλμ στα όρια του πολιτικού (και του συναισθηματικού) θρίλερ, αλλά και ένα θαυμάσιο σχόλιο για τις παρωπίδες και την προκατάληψη.
Ο γερμανός gay ήρωας και ο πράκτορας της Μοσαντ, βρίσκονται στα δύο άκρα ενός του ιδεολογικού και μυθοπλαστικού φάσματος, εν τούτοις, κάθε άλλο παρά ως καρικατούρες αντιμετωπίζονται από την ταινία που μιλά ψύχραιμα για πράγματα που εξοργίζουν πολλούς και καταλήγει σ’ ένα συμπέρασμα τόσο απλό, που όμως τόσο συχνά διαφεύγει από τους περισσότερους:
Αυτά που μας ενώνουν είναι τόσο πιο πολλά από αυτά που μας χωρίζουν.

Δείτε το οπωσδήποτε...

The eyeliner of beauty

2005-09-28T00:56:00.000+03:00

Και μια και ο λόγος για «σωστά» και «λάθος» περιοδικά, η σκέψη μου τρέχει στο «διαφορετικό περιοδικό για άντρες» aftershave, το οποίο, αγοράζω κάθε φορά με ελπίδες που αλίμονο, αποδεικνύονται πάντα φρούδες.
Οι ίδιες δαντελένιες φωτογραφήσεις, ή ίδια υγρή αισθαντικότητα, και πάντα η ίδια αβάσταχτη ελαφρότητα του (δεν) είναι (απολύτως τίποτα).
Κι αν κάπου κάπου υπάρχουν κάποιες συνεντεύξεις που έχουν κάτι να πουν, κι αν κάποια άρθρα έχουν λόγο ύπαρξης, δυστυχώς η εικόνα του περιοδικού που επικρατεί μοιάζει με έναν κατάλογο ελαφρά ντυμένων editorial μόδας και άρθρων που θεωρούν «καθήκον τους να μας δώσουν μερικές χρήσιμες πληροφορίες για το που και πως ένας άντρας μπορεί να χρησιμοποιεί το make up σωστά» καθώς «το make up για άντρες δεν θεωρείται πια ως κάτι ναρκισσιστικό ούτε είναι αποκλειστικότητα των ανδρών με θηλυπρέπεια.», αλλά απλά κάτι «απολύτως απαραίτητο»...

Αφήστε που στο εξώφυλλο στο "boys of the summer" το "the", βγάζει μάτι...

αν θες (δεν θες στ' αλήθεια) δές κι εδώ:

Δραμαμίνες

2005-09-27T18:03:00.000+03:00

Κι αν αυτό δεν αποτελεί από μόνο του οξύμωρο, στο περιοδικό Nitro, υπάρχει στήλη κριτικής βιβλίου... Στο τελευταίο τεύχος του, το βιβλίο που ο συντάκτης της στήλης προτείνει, είναι η "Γραμμή της Ομορφιάς" του Άλαν Χόλινχερστ, και δυστυχώς ούτε ο εξυπνακίστικος τίτλος του «Ο Ήλιος Καίει», δεν αρκεί να σε προϊδεάσει για το επίπεδο του άρθρου, που ξεκινά με την φράση «Ήξερα που έμπλεκα» και συνεχίζει με μεγαλειώδεις ατάκες όπως «η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν πως από λεπτό σε λεπτό θα ερχόταν η hardcore gay σκηνή με λεπτομερείς περιγραφές και θα ξερνούσα».
Και αφού στη συνέχεια ο συντάκτης απολογείται για τα κόμπλεξ του τα οποία φυσικά οφείλονται στην ανατροφή του, που τον κράτησε μακριά από κάθε επαφή με ομοφυλόφιλους μέχρι την ηλικία των 24 ετών (μα στ’ αλήθεια που μεγάλωσε;) και αφού ξεκαθαρίζει ότι οι gay δεν είναι «ούτε τρίτο φύλο, ούτε μυστική κοινωνία μεταλλαγμένων που θέλουν να μας πηδήξουν» καταλήγει ότι το βιβλίο στην πραγματικότητα δεν είναι κακό: «Ομολογουμένως οι σεξουαλικές εικόνες με απωθούσαν και μου χάλασαν την απόλαυση ενός κατά τα άλλα πολύ καλού βιβλίου γιατί τους έδινα περισσότερη σημασία απ όση τους άξιζε. Αλλά δεν σταμάτησα να διαβάζω, ούτε ξέρασα. Άντεξα». Μπράβο σας νεαρέ μου, αυτό κι αν είναι κατόρθωμα...

αν σας... καίει, το υπόλοιπο εδώ

Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής...

2005-09-14T22:44:00.000+03:00

Ενώ το μυαλό μου είναι γεμάτο πράγματα που θα ήθελα να γράψω, εν τούτοις οι τελευταίες μέρες (φοβάμαι δε, και αυτές που θα ακολουθήσουν…) δεν μου επιτρέπουν να ασχοληθώ όσο θα ήθελα (ή θα έπρεπε) με την Ομάδα G.

Αν υποθέσουμε ότι τα post μου λείπουν σε κάποιους (και εδώ είναι που σκέφτεστε " να και αυτός νομίζει ότι επιτελεί κοινωνικό έργο" –ε, λοιπόν όχι!) το μόνο που μπορώ να κάνω προς το παρόν είναι (ζηλεύοντας την δόξα του Reycorazon), να σας «δείξω τον δρόμο» για να απολαύσετε εδώ (ή εδώ), ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα που διάβασα τον τελευταίο καιρό. Το Brokeback Mountain της Annie Proulx, έγινε ταινία από τον Ang Lee, κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο φεστιβάλ Βενετίας και επαινέθηκε ομόφωνα από τον τύπο.

Εν τω μεταξύ στην μίζερη ελληνική πραγματικότητα μαθαίνω το εξής -αστείο και θλιβερό μαζί: η εταιρία διανομής της ταινίας αρνήθηκε να προμηθεύσει φωτογραφικό υλικό σε δημοσιογράφο που επικοινώνησε μαζί της για να γράψει ένα άρθρο για το φιλμ σε gay περιοδικό.
Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της Odeon, δεν θέλουν να παρουσιάσουν το φιλμ σε “τέτοια έντυπα”, τουλάχιστον όχι πριν πάρει μερικά βραβεία ή ένα Όσκαρ, οπότε o gay χαρακτήρας του πάψει να τρομάζει τους straight υποψήφιους θεατές.
Ω, Θεέ μου...

Ο κυβερνήτης είναι γυμνός

2005-09-09T17:07:00.000+03:00

Σε μια κίνηση που μάλλον δεν εξέπληξε κανέναν, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Arnold Schwarzenegger, ανακοίνωσε μέσω της εκπροσώπου τύπου του, ότι προτίθεται να ασκήσει βέτο στο νομοσχέδιο που ετοιμάζει το νομοθετικό σώμα της πολιτείας για την νομιμοποίηση του δικαιώματος των gay ζευγαριών στον γάμο. Η πρόταση για την κατάρτιση του νομοσχεδίου πέρασε την περασμένη Τρίτη με οριακή πλειοψηφία από το σώμα των νομοθετών, αλλά το θέμα δεν μοιάζει να προχωρά περισσότερο μετά τις δηλώσεις του Arnold, ο οποίος σύμφωνα με την ανακοίνωση του γραφείου του πρόκειται να ασκήσει βέτο «από σεβασμό στην θέληση των ψηφοφόρων του».
Τα επιχειρήματά του βασίζονται σε ένα δημοψήφισμα που είχε γίνει πριν πέντε χρόνια και στο οποίο η πλειοψηφία των ανθρώπων που έφτασαν ως στις κάλπες, είχε αποφασίσει να μην αναγνωρίζονται στο έδαφος της Καλιφόρνια οι gay γάμοι που έχουν γίνει σε άλλες πολιτείες της Αμερικής.
«Ο κυβερνήτης πιστεύει ότι τα gay ζευγάρια δικαιούνται την πλήρη προστασία του νόμου και ότι δεν θα πρέπει να γίνονται θύματα διακρίσεων βάση του τύπου της σχέσης τους» δηλώνει η ανακοίνωση του γραφείου του Arnie, για να αντικρούσει την ίδια την ουσία αυτής της πρότασης λίγες γραμμές πιο κάτω.

Πακέτο!

2005-09-08T15:17:00.000+03:00

Τι ξεχωρίζει έναν υπερήρωα από τους κοινούς θνητούς; Και εν τέλει ο Superman είναι σούπερ σε όλα τα σημεία; Με την επικείμενη αναγέννηση του κινηματογραφικού franchise από τον Bryan Singer με το Superman Reborn (όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο μυώδης νεαρός Brandon Routh) το θέμα έχει πάρει (χμ...) μεγάλες διαστάσεις.
Η Louise Mingenbach σχεδιάστρια των κοστουμιών της ταινίας εξηγεί στο newsweek: «Αυτό που συζητήθηκε περισσότερο απ οτιδήποτε άλλο σχετικά με το κοστούμι, ήταν το μέγεθος του «πακέτου» του Superman», λεει γελώντας. «Μήπως είναι πολύ μεγάλο; Μήπως δεν είναι αρκετά μεγάλο; Μήπως είναι πολύ μυτερό, Μήπως είναι πολύ στρογγυλό;» Το τελικό σχήμα; «Όχι πολύ μεγάλο εξηγεί η Louise. Τα παιδιά μπορούν να δουν την ταινία άφοβα».
Κρίνοντας από την φωτογραφία πάντως θα μπορούσαμε να πούμε ότι και οι μεγαλύτερες ηλικίες δεν θα έχουν παράπονο...

Till the cute guy sings...

2005-09-08T10:26:00.000+03:00

Μπορεί κανείς να μην θέλει να επαναφέρει στην ζωή το κλισέ της opera queen που ταυτίζεται με τις ηρωίδες των μουσικών μελοδραμάτων, που μελαγχολεί ριγμένος σε βελούδινους καναπέδες φορώντας την μεταξωτή robe de chambre του και αφήνει τα δάκρυα του να κυλήσουν στα φθαρμένα εξώφυλλα δίσκων βινυλίου, ενώ η υψίφωνος βγάζει την τελευταία κορώνα της πριν πάρει την ζωή της, εν τούτοις για κάποιο λόγο οι gay και η όπερα έχουν ισχυρούς (και δακρύβρεχτους) δεσμούς για όχι και τόσο αδιευκρίνιστους λόγους. Η υπερβολή, το δράμα, τα λαμπερά κοστούμια και σκηνικά οι larger than life γυναίκες και ο γενικότερος camp ορυμαγδός αγγίζουν ευαίσθητες χορδές στις καρδιές πολλών gay- κι αν αυτό ακούγεται κλισέ είναι πολύ απλά διότι συχνά η μήτρα των κλισέ δεν είναι παρά η επανάληψη μιας αλήθειας.
Κι ακόμη κι αν εγώ προτιμώ πιο "εύπεπτα" (θα έλεγαν οι κακόβουλοι) ακούσματα, εν τούτοις δεν θα υπήρχε κανένα άλλο μέρος που θα ήθελα να βρίσκομαι απόψε το βράδυ από την Όπερα της Νέας Υόρκης, όπου ο Rufus Wainwright, ένας από τους αγαπημένους μου "τραγουδοποιούς" θα συνοδεύσει τους καλλιτέχνες της, στην εκτέλεση αποσπασμάτων από το ρεπερτόριο του ερχόμενου χειμώνα. Κι αν αναρωτιέστε γιατί η Όπερα της Νέας Υόρκης διάλεξε τον Rufus μάλλον δεν έχετε ακούσει ποτέ την μουσική του (που έχει τόση σχέση με την σύγχρονη ποπ όσο η Kylie με τον Βέρντι) ή δεν έχετε διαβάσει ποτέ καμιά συνέντευξή του.
"Από την πρώτη φορά που άκουσα όπερα, ήταν σαν να μέθυσα ή να δηλητηριάστηκα από κάτι" λεει ο Rufus "Εθίστηκα και ξεκίνησα να ξοδεύω όλα μου τα χρήματα σε ηχογραφήσεις. Οι δίσκοι ήταν τόσο όμορφοι, όλα αυτά τα μεγάλα κουτιά με τα λιμπρέτο. Τα άνοιγες και βυθιζόσουν σ' ένα κόσμο όπου δεν καταλάβαινες τι ακριβώς συνέβαινε, αλλά μπορούσες να το φανταστείς γιατί όλα ήταν τόσο ζωντανά. Συχνά φανταζόμουν ότι έσωζα την ηρωίδα από το φλεγόμενο κτήριο, και στην συνέχεια την άφηνα στο σπίτι των γονιών της. Η σχέση μας δεν προχωρούσε πιο πέρα, εν τούτοις μέσα από την Όπερα μπορούσα να δραπετεύσω από τους φόβους και τις απογοητεύσεις μου. Είχα βρει την κλίση μου: θα γινόμουν κλασσικός συνθέτης και θα έδινα και πάλι ζωή στην Όπερα"...

Kαι για όσους είχατε οποιαδήποτε αμφιβολία, ναι ο Rufus εκτός από ιδιοφυία είναι επίσης gay...
Περισσότερα εδώ. (username: omadag, Password: 0mada9)

Not so happy together...

2005-09-07T12:33:00.000+03:00

"Οι γονείς μου θα προτιμούσαν να μείνω παράλυτος, έτσι ώστε να μπορούν να μου δώσουν όλη την αγάπη και την συμπόνια τους. Aκόμη κι αν μεταμορφωνόμουν σε εξωγήινο, τουλάχιστον θα ένοιωθαν κάποια περιέργεια για μένα". Ο νεαρός gay άντρας που μιλά στην εφημερίδα China Daily προτιμά για λόγους εύκολα κατανοητούς να κρατήσει την ανωνυμία του.
Διότι μπορεί από το 1997 η ομοφυλοφιλία να μην είναι παράνομη στην Κίνα και πολλά πράγματα να έχουν αλλάξει από την εποχή που το πιο δημοφιλές (συγνώμη το μόνο) ανάγνωσμα στην χώρα ήταν το Κόκκινο Βιβλίο, εν τούτοις το να είσαι gay ακόμη κι αν δεν επιφέρει ποινές, έχει ένα ίσως πιο βαρύ τίμημα, αυτό του κοινωνικού εξοστρακισμού.
Κι αν η κατάσταση στην Κίνα του υπαρκτού σοσιαλισμού μοιάζει λίγο πολύ αναμενόμενη, όπως φαντάζεστε δεν είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που η κατάσταση είναι παρόμοια. Διαβάστε εδώ ένα ακόμη χρήσιμο άρθρο για το τι σημαίνει να είσαι gay στο Λίβανο εν έτη 2005 –περίπου ότι σήμαινε να είσαι gay στην Ελλάδα στην δεκαετία του 60 και του 70 υποθέτω...

Μα, φυσικά...

2005-09-06T11:55:00.000+03:00

Με αφορμή ένα πρόσφατο δημοσίευμα των Νέων, αναρωτιέμαι: Πόση σημασία τελικά έχει να μάθουμε την απάντηση για το αν «γεννιέσαι ή γίνεσαι» και τι πρόκειται να αλλάξει αν τελικά υπάρξει ομοφωνία πάνω στο θέμα; Οι gay ακτιβιστές μπορεί να νιώθουν δικαιωμένοι από τις επιστημονικές ανακαλύψεις που επιβεβαιώνουν την άποψη που θέλει τα γονίδια να «ευθύνονται» για την ομοφυλοφιλία, όμως στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση κατά την γνώμη μου εμπεριέχει ένα εγγενές λάθος. Μπορεί στα μάτια τους η επιβεβαίωση της «φυσικής» προέλευσης της ομοφυλοφιλίας να ωθήσει τους ανθρώπους που την βλέπουν σαν κάτι αφύσικο να αλλάξουν γνώμη, εν τούτοις μάλλον δεν πρόκειται να άρει το στίγμα στο μυαλό των πιο συντηρητικών. Αναζητώντας τους λόγους που κάνουν κάποιον gay, σκέφτομαι ότι έτσι ίσως ενισχύεται μια κλινική θεώρηση του θέματος, και μεταμορφώνεται κάτι που δεν θα έπρεπε να γίνεται καν θέμα σε κάτι τόσο μυστηριώδες όσο η εξερεύνηση του διαστήματος...

Willkommen...

2005-09-02T17:16:00.000+03:00

«Το πρώτο σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου είναι αφιερωμένο στο πνεύμα του joie de vivre. Για δεύτερη φορά η διεθνής leather και fetish σκηνή θα συναντηθεί στο Βερολίνο για το Folsom Europe 2005.
Καλωσήλθατε στο Βερολίνο. Μια ανεκτική και κοσμοπολίτικη μητρόπολη. Είμαστε περήφανοι από το γεγονός ότι άνθρωποι με διαφορετικές ρίζες και προτιμήσεις νιώθουν άνετα στην πόλη μας και συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν. Πάρτι σαν το Folsom Europe δεν είναι μόνο δημοφιλή μέσα στα μέλη της (leather και fetish) κοινότητας, αλλά βοηθούν αυτή τη σκηνή να παρουσιαστεί στο κοινό και να μετατρέψει τον σκεπτικισμό και τις αναστολές σε μια φιλική συμβίωση.
Μ αυτή τη σκέψη στο μυαλό θα ήθελα να καλωσορίσω όσους συμμετέχουν στο φετινό φεστιβάλ και να σας ευχηθώ μια θαυμάσια γιορτή υπό τις καλύτερες καιρικές συνθήκες».

Αυτές οι λίγες αράδες δίπλα στην φωτογραφία του Κλάους Βόβεραϊτ δημάρχου του Βερολίνου στον φετινό κατάλογο του Folsom του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού πάρτι των θιασωτών του δέρματος και του φετιχισμού ήταν αρκετές να προκαλέσουν σάλο στα media της Γερμανίας και στους πιο συντηρητικούς πολίτες της χώρας και το γεγονός ότι ο δήμαρχος της πόλης είναι ανοιχτά gay μάλλον έπαιξε έναν μικρό ρόλο.
Στην πραγματικότητα εν τούτοις, ο «σάλος» δεν έγινε παρά μόνο για να γεμίσουν μερικές ακόμη σελίδες οι λαϊκές εφημερίδες.
Διότι, ακόμη κι αν οι απόγονοι της Χάιντι στις Βαβαυρικές Άλπεις σοκάρονται από το θέαμα τριχωτών αρκούδων (όχι αληθινών, από αυτές υποθέτω έχουν συνηθίσει) που σέρνουν δεμένους με αλυσίδες τους σεξουαλικούς τους σκλάβους, για τον μέσο κάτοικο του Βερολίνου, αυτό δεν είναι σχεδόν τίποτα περισσότερο από μια ακόμη συνηθισμένη μέρα στο Mitte…

Δεν είσαι ο Τύπος μου...

2005-09-01T08:50:00.000+03:00

Μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις του καλοκαιριού (που μόλις μας τελείωσε), είναι το γεγονός ότι μπορείς να διαβάζεις έντυπα για τα οποία καθόλου δεν θα αισθανθείς ένοχος, αν τσαλακώσεις, λερώσεις με αντηλιακό, λαδώσεις με την χωριάτικη, γεμίσεις άμμο ή απλά τα πετάξεις στα σκουπίδια και νιώσεις έτσι πολύ καλύτερα...
Πρώτα στην λίστα τέτοιων εντύπων, τα επονομαζόμενα «ανδρικά περιοδικά» στα οποία η πλειοψηφία των άρθρων τους γράφονται από gay συντάκτες που προσπαθούν να γράψουν με τρόπο που θα απολαύσει (υποτίθεται) ένας straight (υποτίθεται) αναγνώστης που κατά πάσα πιθανότητα το fhm ή το maxim είναι όσο πιο βαθιά θέλει να βυθιστεί στα σκοτεινά και αχαρτογράφητα νερά του γραπτού λόγου...
Στο esquire του περασμένου Αυγούστου λοιπόν, διάβασα με ένα μείγμα απόλαυσης και απέχθειας, ένα από εκείνα τα άρθρα που επαναλαμβάνονται με μαθηματική ακρίβεια κάθε λίγο στον ελληνικό ανδρικό περιοδικό Τύπο, ο οποίος προφανώς θεωρεί ότι το grooming και το styling είναι μια από τις βασικές ανησυχίες του μέσου έλληνα. Το εν λόγω άρθρο (που παραθέτω αυτούσιο παρακάτω -κάνε κλίκ στα thumbnails) εξηγεί με απλά και κατανοητά παραδείγματα το πως τα όρια μεταξύ gay και straight εμφάνισης και συμπεριφοράς, πέφτουν μέρα με την ημέρα και πως εν τέλει οι «νεραϊδογκέι» και οι «μάτσο στρέιτ» -οι χαρακτηρισμοί του συντάκτη-, τείνουν να συναντηθούν στην χώρα του Ποτέ-Πότέ, ή ίσως του Πότε-Πότε -οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί δικοί μου.
Με αφορισμούς και κοσμογονικά συμπεράσματα όπως τα παρακάτω
«Το συρματόπλεγμα που χώριζε τους γκέι από τους στρέιτ έπεσε κάτω από τις ερπύστριες του τανκ που λέγεται «styling και grooming». Τα δύο στρατόπεδα έκαναν μεταξύ τους παρτούζα, από εκείνες τις χαοτικές, που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις πού τελειώνουν τα πόδια του ενός και πού αρχίζουν τα μπούτια του άλλου. Τα στεγανά και οι δικλείδες ασφαλείας δεν υφίστανται πια και απλοϊκά συμπεράσματα, όπως «Βάζει πούδρα, άρα την κουνάει την αχλαδιά», δεν θα σου φανούν χρήσιμα στο παιχνίδι της σεξουαλικής κατασκοπίας, όταν η σειρά μέικαπ για άντρες Jean Paul Gaultier ξεπουλάει στους στρέιτ εφήβους με σπυράκια. Το πολύ πολύ να σε κλείσουν στο χρονοντούλαπο του lifestyle, να κάνεις παρέα με όλους όσοι τόλμησαν να πουν το αυτονόητο: «Συγγνώμη, ρε παιδιά, αλλά πώς γίνεται αγόρι με brasilian wax;»»
αξίζει τον κόπο να διαβάσετε και τις 1384 λέξεις του, χωρίς να παραλείψετε να συμβουλευθείτε τον πολύ χρήσιμο πίνακα που σας διδάσκει ότι οι gay έχουν σκύλο τσιουάουα ενώ οι straight γερμανικό ποιμενικό και ότι η αγαπημένη ελληνίδα τραγουδίστρια των gay είναι η Έφη Σαρρή ενώ των straight η Μάρω Λύτρα, -το οποίο με βάση τα δικά μου κριτήρια και στις δύο περιπτώσεις μεταφράζεται ως «we’re fucked!»…

Happily ever after

2005-08-31T16:20:00.000+03:00

«Δεν χρειάζεται να νιώθεις ένοχος που κοιμήθηκες μαζί μου. Η γυναίκα σου δεν έχει κανέναν λόγο να νιώθει απατημένη. Σκέψου το εξής: Είναι σαν να ζηλεύει ο οφθαλμίατρός σου επειδή επισκέφθηκες τον οδοντογιατρό». Μ’ αυτή την ομολογουμένως έξυπνη ατάκα, ένας νεαρός προσπαθεί να κάνει τον παντρεμένο κύριο που κάθεται θλιμμένος στην άκρη του κρεβατιού όπου μόλις έκαναν σεξ, να νιώσει καλύτερα, στην εξαιρετική (αλλά που να την βρεις τώρα) ταινία του καναδού Τζέρεμι Ποντέσουα, Έκλειψη. Εν τούτοις αν τα παραπάνω λόγια είχαν (και νομική) βάση στον Καναδά το 1995 όταν γυρίστηκε η ταινία τα πράγματα μόλις άλλαξαν. Αν και σύμφωνα με τον Καναδικό νόμο η μοιχεία συνίστάται μόνο από την σχέση ενός παντρεμένου και ενός ατόμου του αντίθετου φύλου, η Sally Pickering η οποία μετά από δεκαεφτά χρόνια γάμου ανακάλυψε ότι ο άντρας της είχε εξωσυζυγική σχέση με έναν άλλο άντρα (συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες) είχε αντίθετη άποψη. Η αίτηση του άμεσου διαζυγίου που κατέθεσε τον περασμένο Φεβρουάριο δεν έγινε δεκτή με αυτό το σκεπτικό, όμως η έφεση που κατέθεσε προσφάτως και δεδομένου ότι πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στην χώρα τους τελευταίους μήνες (όπως για παράδειγμα το ότι ο γάμος μεταξύ των ατόμων του ίδιου φύλου είναι πλέον νόμιμος) της έφερε το πολυπόθητο διαζύγιο.
Καλορίζικο!

φωτό από το postsecret

I love TV ( but she doesn't love me back..)

2005-08-31T09:30:00.000+03:00

Η τηλεοπτική σεζόν στην Αμερική ξεκίνησε ήδη και όπως κάθε χρόνο το GLAAD, μέτρησε τους ομοφυλόφιλους χαρακτήρες σε 110 σειρές της δημόσιας τηλεόρασης. Το αποτέλεσμα της καθόλου ενθαρρυντικής άθροισης, ήταν μόλις δεκάξι, δεκατρείς από αυτούς άντρες και τρεις γυναίκες, αν και στις σειρές της καλωδιακής τηλεόρασης τα πράγματα είναι μάλλον καλύτερα με εικοσιπέντε ομοφυλόφιλους χαρακτήρες σε βασικούς ρόλους.
Αυτά όπως ξεκαθαρίσαμε στην Αμερική. Πίσω στην Ελλάδα αφήνω σε σας το δύσκολο έργο να διαγνώσετε όχι μόνο σε ποιες από τις επερχόμενες σειρές πιθανόν να φιλοξενούνται gay χαρακτήρες που να μην βουτάνε με το κεφάλι στα βάραθρα των στερεοτύπων, αλλά πολύ χειρότερα, ποιες από αυτές έχουν την παραμικρή πιθανότητα να αξίζουν έστω και μισή ώρα από τον ελεύθερο χρόνο σας.
Για του λόγου το αληθές παραθέτω εδώ από Τα Νέα, ένα preview του τηλεοπτικού χειμώνα (δείτε το και ως οδηγό για το τι να αποφύγετε), όπως και ένα (λίγο) παλιότερο (αλλά πολύ ενδιαφέρον) άρθρο της Ελευθεροτυπίας, σχετικά με την απεικόνιση των gay στην μικρή μας οθόνη.
Όταν ο διευθυντής του mega δηλώνει ότι «με το ρόλο του Γιάννη Μπέζου στους "Απαράδεκτους" είναι η πρώτη φορά που αποτυπώνεται τηλεοπτικά ένας άνθρωπος με μια σεξουαλική προτίμηση σαν κανονικός άνθρωπος και όχι σαν καρικατούρα από βιντεοταινία της δεκαετίας του '80» αντιλαμβάνεστε ότι έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι το ελληνικό queer as folk…

και κάτι ακόμη από το 10%

Hold your horses, cowboy!

2005-08-30T12:23:00.000+03:00

To Brokeback Mountain του Ανγκ Λι, ίσως η πιο «υψηλού βεληνεκούς» gay ταινία που γυρίστηκε ποτέ στο Χόλιγουντ, ετοιμάζεται να κάνει την πρεμιέρα του στο φεστιβάλ της Βενετίας και αμέσως μετά στο Τορόντο τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη.
Περιμένοντας τις πρώτες εντυπώσεις από τις εκεί προβολές του μπορείτε εν τω μεταξύ να πάρετε μια πρώτη γεύση από το trailer, εδώ.
Όσο για την ελληνική ημερομηνία προβολής, αν ισχύσει ο τωρινός προγραμματισμός της ελληνικής εταιρίας διανομής Odeon, θα πρέπει να κάνετε ιώβειο υπομονή ως τον Φεβρουάριο…

Και ακόμη:
Στην Ελευθεροτυπία στο άρθρο για τις ταινίες της Βενετίας, ο Νίνος Μικελίδης γράφει γαι το φιλμ:
«Brokeback mountain» του Κινέζου σκηνοθέτη Ανγκ Λι, σύγχρονο γουέστερν γύρω από δύο καουμπόηδες, που συναντώνται και γίνονται φίλοι, το καλοκαίρι του 1963, στις πεδιάδες του Γουαϊόμινγκ.

Μούμπλε, μούμπλε...

2005-08-30T11:08:00.000+03:00

Η σχέση του Μίκυ Μάους και του Γκούφυ (ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν έχει επίθετο;) μου φαινόταν ανέκαθεν ιδιαίτερα στενή. Κι αν εσείς είχατε υποπτευθεί ότι ναι, οι δυο διασημότεροι πολίτες του Μίκυ είναι κάτι παραπάνω από στενοί φίλοι, η δική μου θεωρία πάει πολύ πιο μακριά σε S&M περιοχές –και δεν θέλετε καν ν’ αρχίσω να σας αναλύω την θεωρία μου για την σχέση του Μίκυ με τον επιθεωρητή Ο’ Χάρα.

Τα παραπάνω μου ήρθαν στο μυαλό διαβάζοντας το σαββατοκύριακο ένα Μίκυ Μάους της μικρής μου ανιψιάς, όπου και αλίευσα το παραδίπλα πολύ ενδιαφέρον καρέ, που υπαινίσσεται ότι στο Μίκυ Σίτυ δεν είναι όλα όσο straight θα ήθελαν να πιστεύουν οι γονείς σας...

Κοίτα το πουλάκι!

2005-08-27T12:25:00.000+03:00

Υπάρχουν κάποιες φορές που η "κιτρινη" δημοσιογραφία είναι αν όχι χρήσιμη, τουλάχιστον εξαιρετικά διασκεδαστική.

Η βρετανική Sun δημοσιεύει μερικές φωτογραφίες του Tom Cruise από τα χρόνια της νιότης του, με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Cruise's teen secrets katie ought to know".

Εκτός από τις δυο ποζες που βλέπετε εδώ, υπάρχουν κι άλλες, αναμεσά τους και μια που ο Τομ φορά με περηφάνια τα ρούχα της Ντόροθι από τον Μάγο του Οζ.

Φυσικά όλα αυτά δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ήταν απλά μια φάση. Ίσως ήταν halloween. Όλα τα straignt αγόρια άλλωστε αρέσκονται να φοράνε γυνακεία ρούχα και ψεύτικα στήθη όταν είναι μικρά, έτσι δεν είναι;

Και ναι, ασφαλώς ο Τομ είναι εντελώς straight και η "σχέση του" με την Κέιτι Χολμς, προς θεού, δεν είναι σε καμμιά περίπτωση διαφημιστικό τρικ...

Κάτω τα χέρια!

2005-08-26T12:59:00.000+03:00

Φόβος και παράνοια στο club 22...
Διαβάζω ότι η Εβελίνα Παπούλια θα υποδυθεί την Hedwig στην ελληνική θεατρική μεταφορά του Hedwig and the Angry Inch και ανατριχιάζω.
Όχι μόνο γιατί πρόκειται για μια από τις καλύτερες και πιο βαθιά συγκινητικές ταινίες που έχω δει, ούτε γιατί η φυσιολογική επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο θα ήταν ο συμπρωταγωνιστής Άκης Σακελαρίου, αλλά διότι διαβάζω ότι ο τίτλος θα είναι «Οργισμένη Περούκα».
Αν είστε από τους ελάχιστους ανθρώπους που είχατε δει το φιλμ είτε στην θεαματική του προβολή στις Νύχτες Πρεμιέρας μερικά χρόνια πριν και στην μια και μόνη εβδομάδα προβολής του στις αίθουσες που ακολούθησε, (ή σε DVD μια και η ταινία κυκλοφορεί κανονικά) νομίζω θα ανατριχιάζετε μαζί μου.
Μπορεί να ακουγεται (ελαφρώς) ρατσιστικό, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που ο straight οδοστρωτήρας της εγχώριας showbiz θα όφειλε να αφήσει στην ησυχία τους. Το αριστούργημα του Τζον Κάμερον Μίτσελ είναι σίγουρα ένα από αυτά...

etc...

2005-08-24T16:22:00.000+03:00

Μετά τις δηλώσεις τους σχετικά με την υιοθεσία που προσέβαλαν τα καθολικά αισθήματα της ιταλίας, οι Dolce & Gabbana προσβάλλουν αυτή τη φορά κάθε αίσθημα καλού γούστου με τα καινούρια τους παντελόνια που δίνουν νέα έννοια στη λέξη «χαμηλοκάβαλο». Η πρόσφατη καταχώρηση για την καινούρια τους σειρά στο αμερικάνικο Esquire προκάλεσε σάλο στους παρά την μόδα τυρβάζοντες αλλά και στα συντηρητικά αισθήματα των σεμνότυφων αναγνωστών καθώς τα εν λόγω παντελόνια μετά βίας κρύβουν το οτιδήποτε. Το αληθινό πρόβλημα κατά την γνώμη μας εν τούτοις δεν είναι το ότι μ αυτά τα παντελόνια βλέπεις τις τρίχες των μοντέλων, αλλά ότι απλά είναι ότι πιο κακόγουστο και κιτς έχουμε δει εδώ και πολύ καιρό...

2005-08-24T16:20:00.001+03:00

Στα όχι και τόσο σοκαριστικά νέα της εβδομάδας, ένα ακόμη μέλος μιας boyband μετά τον Stephen Gately των Boyzone, αποκάλυψε ότι είναι “gay and very proud”. Ο Mark Feehily από τους Westlife ήταν λέει πάντα διστακτικός να μιλήσει για την προσωπική του ζωή και τώρα όλοι κατάλαβαν το γιατί. Ο Μαρκ βγήκε από την ντουλάπα δηλώνοντας στην Sun «θέλω οι fan να ξέρουν την αλήθεια για την σεξουαλικότητά μου. Είμαι gay και περήφανος γι αυτό». Κι αν αυτό δεν ήταν αρκετό για να σοκάρει τις ανήλικες θαυμάστριες του γκρουπ ο Μαρκ δήλωσε επίσης ότι είναι ερωτευμένος και ευτυχής με τον καινούριο του Boyfriend Kevin McDaidπου, έκπληξη, ήταν κι αυτός μέλος στο boyband V (ποιους;)...

2005-08-24T16:20:00.000+03:00

Όπως κάθε καλό μυστήριο, έτσι κι αυτό είχε απογοητευτικό τέλος. O άγνωστος νεαρός που βρέθηκε πριν μερικούς μήνες στις ακτές του Κεντ χωρίς κανένα αναγνωριστικό στοιχείο πάνω του και που σύμφωνα με τις φήμες έπαιζε πιάνο σαν βιρτουόζος, αποφάσισε τελικά να μιλήσει στο προσωπικό της κλινικής όπου φιλοξενείτο. Διαψεύδοντας τις υποθέσεις που είχαν συναρπάσει το αναγνωστικό κοινό της Βρετανίας εδώ και μήνες και απογοητεύοντας το Χόλιγουντ που ονειρεύοταν ήδη την κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας του, στην πραγματικότητα ο άγνωστος «Πιανίστας» είναι απλά ένας gay γερμανός που ετοιμαζόταν να αυτοκτονήσει. Και για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα αποκαλύπτεται τώρα ότι δεν ήξερε καν να παίζει πιάνο...

2005-08-24T16:19:00.000+03:00

Κάτι δείχνει να αλλάζει στο ίσως πιο ομοφυλοφοβικό κομμάτι της μουσικής βιομηχανίας, το hip hop. Ο Kanye West μίλησε προσφάτως για το πως η αντίληψη των rapper για τους gays είναι εντελώς λανθασμένη και πως και εκείνος υπήρξε για χρόνια προκατειλημμένος ενάντια τους, μέχρις ότου ο ξάδελφός του, του αποκάλυψε ότι είναι gay. “Αυτό ήταν το σημείο που άλλαξε τις απόψεις μου πάνω στο θέμα. Σκέφτηκα “Yo είναι ο ξάδελφός μου και τον αγαπώ κι όλο αυτό τον καιρό έκανα διακρίσεις ενάντια στους gay”».

Holy smoke Batman!

2005-08-22T14:55:00.000+03:00

Δεν χρειάζεται να έχεις βρώμικο μυαλό για να αντιληφθείς ότι μάλλον κάτι παράξενο υπάρχει στην σχέση του Batman με τον ανήλικο protégé του, Robin. Εν τούτοις ακόμη κι αν η σκέψη είχε περάσει από μυαλό όλων, το μεταξύ τους ρομάντζο είναι στα κόμικ και στις ταινίες κρυμμένο πιο βαθιά κι από την στολή του υπερήρωα στην ντουλάπα του Μπρους Γουέιν. Όχι πια! Η DC Comics με φρίκη ανακάλυψε προσφάτως στην Νεοϋρκέζικη γκαλερί Kathleen Cullen μια έκθεση με έργα του Mark Chamberlain που απεικονίζουν τον Batman ημίγυμνο ή γυμνό, καθώς και το ζευγάρι των υπερηρώων σε ξεκάθαρα ερωτικές πόζες. Το νομικό τμήμα της DC απείλησε την γκαλερί με μηνύσεις αν δεν απέσυρε τους πίνακες όπως και το site Artnet που επίσης φιλοξενούσε τους πίνακες του καλλιτέχνη -αν και όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές οι πίνακες βρίσκονταν ακόμη στη θέση τους.

more news from the batcave
O Mark Chamberlain, φαίνεται ότι δεν είναι ο μόνος καλλιτέχνης που πιστεύει ότι η σχέση του Ρόμπιν και του Μπατμαν είναι απλά φιλική.
Δείτε και τον πίνακα Secrets of the batcave της (προφανώς ελληνικής καταγωγής, αν αναλογιστείς όχι μόνο το επίθετο, αλλά και το γεγονός ότι ο γιός της ονομάζεται Νίκος), Isabel Samaras. Επισκεφθείτε το site της για μια γερή δόση pop ειρωνίας και μια σειρά από έργα που αποκαθηλώνουν γοητευτικά και ολίγον creepy τηλεοπτικά icons της δεκαετίας του 60 και του 70...

Στην βιβλιοθήκη, όχι στη ντουλάπα…

2005-08-19T12:55:00.000+03:00

Η «Χαμένη Γλώσσα των Γερανών» του David Leavitt ήταν ένα από τα πρώτα gay βιβλία που αγόρασα. Όταν το τελείωσα, το άφησα σ’ ένα άδειο αμφιθέατρο της Νομικής, όχι μόνο για να δώσω σε κάποιον άλλο τη χαρά να το διαβάσει, αλλά κυρίως γιατί τότε δεν ήθελα να διακινδυνεύσω την πιθανότητα να βρεθεί από τα ράφια της βιβλιοθήκης μου στα χέρια της μητέρας μου. Τα πράγματα βεβαίως, έχουν αλλάξει από τότε (τουλάχιστον στην βιβλιοθήκη μου), αλλά ακόμη αναρωτιέμαι ποιος να βρήκε εκέινο το βιβλίο, αν το διάβασε και τι σκέφτηκε γι αυτό. Το bookcrossing βλέπετε δεν είχε τότε εφευρεθεί (ή καλύτερα δεν είχε ακόμη όνομα ή site) οπότε τα ίχνη του βιβλίου μου χάθηκαν στα ταλαιπωρημένα έδρανα του κτηρίου της Σόλωνος.
Αυτές και άλλες ανάλογες σκέψεις ήρθαν στο μυαλό μου διαβάζοντας ένα εξαιρετικό άρθρο του Λίβιτ στους New York Times για την χρησιμότητα, το παρελθόν και το μέλλον των gay βιβλιοπωλείων και της gay λογοτεχνίας εν γένει. Αν έχετε λίγο χρόνο διαβάστε το εδώ. Κι επειδή το site της εφημερίδας χρειάζεται δωρεάν εγγραφή αν δεν έχετε ήδη ή δεν θέλετε να εγγραφείτε, μπορείτε να δανειστείτε ένα registration από το bugmenot.com ή να χρησιμοποιήσετε το δικό μας:username: omadag, Password: 0mada9

Και καλούς απογόνους...

2005-08-14T09:52:00.000+03:00

Αγοράζετε τα ρούχα τους (αν είστε κοσμική κυρία, self respecting θύμα του hype, ή απλά σας περισσεύουν 150 ευρώ για ένα t-shirt) προσφέροντας τους μια υπέροχη ζωή. Συνεχίστε να το κάνετε καθώς οι Domenico Dolce και Stefano Gabbana ετοιμάζονται να μπουν σε έξοδα. Και οι δυο φωτογραφίζονται στο εξώφυλλο του ιταλικού Vanity Fair μ΄ ένα τσούρμο γλυκά παιδάκια και δηλώνουν πόσο πολύ θέλουν να αποκτήσουν ένα δικό τους -από ένα τουλάχιστον ο καθένας, καθώς εδώ και αρκετό καιρό δεν είναι πλέον ζευγάρι. Εν τούτοις ακόμα κι αν οι απόψεις τους σοκάρουν (ας πούμε) την Παποκρατούμενη Ιταλία οι δυο σχεδιαστές δεν μοιάζουν καθόλου πρόθυμοι να υιοθετήσουν μια gay ατζέντα και να μιλήσουν για τα δικαιώματα των ζευγαριών ανθρώπων του ίδιου φύλου. Αντιθέτως ο Στέφανο Γκαμπάνα προχωρά στο άλλο άκρο δηλώνοντας με φυσικότητα πως για τον ίδιο η ύπαρξη ενός παιδιού προϋποθέτει και την ύπαρξη μιας μητέρας.
Υποθέτω ότι η ύπαρξη μιας μητέρας που πληρώθηκε αδρά για να δανείσει την μήτρα της και να απαρνηθεί τα δικαιώματα της στην κηδεμονία του παιδιού θα παραδώσει στην κοινωνία έναν πιο υγιή ενήλικα απ ότι μια οικογένεια που θα αποτελείται από δυο αγαπημένους μπαμπάδες…

Νο (gay) sex please, we’re British…

2005-08-08T20:11:00.000+03:00

Αντιλαμβάνεσαι ότι ζούμε σε παράξενες εποχές, όταν οι «δημιουργοί» ενός έργου τέχνης επιλέγουν να αυτολογοκριθούν και οι μαικήνες από την άλλη επιμένουν για το ακριβώς αντίθετο. Κάπως έτσι μοιάζει η ελαφρώς σουρεαλιστική ιστορία πίσω από την επικείμενη τηλεοπτική μεταφορά του βραβευμένου με Booker Prize βιβλίου του Alan Hollinghurst The Line of Beauty (στα ελληνικά Η γραμμή της Ομορφιάς) που περιγράφει χωρίς αναστολές ανάμεσα σε άλλα και την σεξουαλική ζωή ενός νεαρού ομοφυλόφιλου στις ημέρες της Μάργκαρετ Θάτσερ. Το BBC ετοιμάζεται να το μεταφέρει στην μικρή οθόνη στις αρχές του 2006 όμως ο άνθρωπος που ανέλαβε να διασκευάσει το βιβλίο σε σενάριο, θεώρησε σωστό να περικόψει τις ερωτικές σκηνές γράφοντας απλά «κάνουν έρωτα» εκεί που ο Χόλινχερστ περιγράφει συχνά με λεπτομέρειες μια ερωτική σκηνή ανάμεσα σε δυο άντρες. Ο σεναριογράφος Άντριου Ντέιβις προς υπεράσπιση του εαυτού του, δήλωσε ότι «το gay sex με κάνει να νιώθω άβολα και υποπτεύομαι ότι το ίδιο νιώθει και το τηλεοπτικό κοινό». Στην μετά queer as folk εποχή εν τούτοις το κοινό ξέρει καλύτερα τι θέλει από τον οποιονδήποτε σεναριογράφο, πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ο σεναριογράφος δεν είχε κανένα πρόβλημα να μετατρέψει σε καυτές ερωτικές σκηνές απλούς υπαινιγμούς κλασσικών βιβλίων σε παλαιότερες τηλεοπτικές του διασκευές ή δήλωνε ενθουσιασμένος από το γεγονός ότι έγραψε μια λεσβιακή σκηνή για το επίσης τηλεοπτικό Tripping the Velvet. Ευτυχώς για όλους τόσο το BBC όσο και ο σκηνοθέτης Saul Dibbμοιάζουν λιγότερο σεμνότυφοι και αρτηριοσκληρωτικοί. «Δεν θέλω το σεξ να είναι πολύ σεμνό στη σειρά» λέει ο σκηνοθέτης. «Επίσης δεν θέλω να είναι λιγότερο ή περισσότερο εμφανές απ ότι αν επρόκειτο για ετεροφυλόφιλους χαρακτήρες. Αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι να είναι αληθινό». Αμήν!

Μας συγχωρείτε για τις διακοπές...

2005-08-03T16:11:00.000+03:00

Μ' αυτή την εικόνα οικογενειακής ευτυχίας (έστω και faux διότι το παιδάκι που κρατά ο surfer Laird Hamilton το έχει με μια ξανθιά καλλονή και όχι -δυστυχώς-με τον ηλιοκαμένο φιλόζωο στα δεξιά του- αλλά με συγχωρείτε έχετε δει κάτι πιο gay τον τελευταίο καιρό;) σας αφήνω για λίγο...
Το blog (δηλαδή εγώ) θα απολαμβάνει τις παραλίες για τις επόμενες 15 μέρες αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η δραστηριότητά του θα ανασταλεί ολοσχερώς. Το posting θα συνεχιστεί, έστω και με... διακοπές.

Τούτο μου εστί το αίμα

2005-08-03T11:32:00.000+03:00

Οποιοσδήποτε έχει επιχειρήσει να δώσει αίμα στην Ελλάδα θα έχει έλθει αντιμέτωπος με την γνωστή φόρμα που δηλώνει ότι ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν μπορούν να δώσουν αίμα περιλαμβάνονται και όσοι είχαν έστω και μία ομοφυλοφιλική σχέση από το 1977». Στον πολιτισμένο κόσμο βεβαίως αντιλαμβάνονται ότι αν το 1977 είχες μια ομοφυλοφιλική επαφή, η οποιαδήποτε ασθένεια θα είχε μάλλον εκδηλωθεί μέχρι σήμερα, ακόμα κι εκεί όμως απαγορεύεται να δώσει αίμα αν είχες σεξουαλική επαφή με άντρα μέσα στους περασμένους δώδεκα μήνες, κάτι που ουσιαστικά αποκλείει όλους τους ενεργά σεξουαλικούς gay άντρες από την δυνατότητα να προσφέρουν αίμα. Και αν η συνήθης πρακτική είναι να προσπεράσεις αδιάφορα την εν λόγω παρατήρηση και να κάνεις ότι θες, υπάρχουν αρκετοί που κάνουν κάτι παραπάνω. Gay οργανώσεις ανά τον κόσμο πιέζουν τον Ερυθρό Σταυρό ν’ αλλάξει τον κανονισμό, εξετάζοντας όχι αν κάποιος είχε ομοφυλοφιλικό, αλλά unsafe σεξ. Ο διεθνής Ερυθρός Σταυρός φυσικά κωφεύει, υποστηρίζοντας ότι δεν πρόκειται για διάκριση εναντίων των gay, αλλά για τον καλύτερο τρόπο να αποφευχθούν οποιεσδήποτε μολύνσεις. Αν όμως η λογική του μοιάζει καλή στην θεωρία, τώρα θα πρέπει να την υποστηρίξει ενώπιον της αυστραλιανής επιτροπής εναντίων των διακρίσεων και των ίσων ευκαιριών μετά την καταγγελία ενός άνδρα από την Τασμανία , ο οποίος προσπάθησε να δώσει αίμα και του αρνήθηκαν το δικαίωμα. Ο Michael Cain απάντησε ότι είχε σεξουαλική επαφή με άντρα μέσα στους προηγούμενους δώδεκα μήνες στο ερωτηματολόγιο που του προμήθευσαν, για να λάβει από την νοσοκόμα την απάντηση «εσείς έχετε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να πάσχετε από ασθένειες του αίματος»... Είναι πια καιρός, αυτοί, ν αλλάξουν απόψεις...

Στερνή μου γνώση...

2005-08-01T14:41:00.000+03:00

Όταν ο Burt Reynolds γνώρισε τον θρύλο της country Willie Nelson στα γυρίσματα των Dukes of Hazzard κατάλαβε ότι ποτέ δεν είναι αργά για να αντιληφθείς τα λάθη του παρελθόντος.

«Όταν δούλεψα με τον Γουίλι –ο οποίος είναι ο πιο καλός άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου- σκέφτηκα «αν ήμουν gay θα είχα γλιτώσει εκατομμύρια, απλά και μόνο επειδή θα είμαστε ακόμη παντρεμένοι και ευτυχισμένοι»

Αγαπητέ Μπαρτ, να ξέρες πόσοι έχουν πει τα ίδια πριν από σένα και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να χωρίσουν δυο φορές.

Σε κάθε περίπτωση, όπως πλείστοι άλλοι ανακαλύψει πριν από σένα, ποτέ δεν είναι αργά όχι μόνο να αντιληφθείς τα λάθη του παρελθόντος, αλλά και να τα διορθώσεις...

Εν τω μεταξύ στη Λα Μάντσα...

2005-07-29T14:36:00.000+03:00

...ξεκίνησαν τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Πέδρο Αλμοδοβάρ, Volver, το οποίο ο ίδιος περιγράφει «σαν μια γέφυρα ανάμεσα στην κλασσική σλάπστικ κωμωδία, το Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα και τον σουρεαλισμό της δικής μου ταινίας «Μια Ζωή Ταλαιπωρία». Το Volver είναι μια ταινία για τον θάνατο, τον οποίο όμως αντιμετωπίζει μ’ έναν μάλλον ελαφρύ τρόπο. Και περισσότερο από τον ίδιο το θάνατο το φιλμ μιλά για την πλούσια κουλτούρα που περιβάλλει τον θάνατο στην περιοχή της Λα Μάντσα όπου γεννήθηκα, και τον (καθόλου τραγικό) τρόπο με τον οποίο διαφορετικές γυναίκες από διαφορετικές γενιές τον αντιμετωπίζουν. Το Volver είναι η ταινία που έπρεπε να κάνω τώρα, ειδικά μετά από ένα φιλμ σαν την Κακή Εκπαίδευση. Δεν είναι σύμπτωση που όλες μου οι ταινίες με άντρες πρωταγωνιστές είναι πιο σκοτεινές και βαριές από τις φωτεινές μου ταινίες με γυναίκες. Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω μια κωμωδία για τους άντρες. Το να μιλάω για τους άντρες σημαίνει να μιλάω πιο ειλικρινά για τον εαυτό μου και δεν νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο με χιούμορ».

Στο Volver πρωταγωνιστούν η παλιά γνώριμη του Αλμοδοβαρικού σύμπαντος Κάρμεν Μάουρα, η άσωτη κόρη Πενέλοπι Κρουζ (που επέστρεψε στην πατρική αγκαλιά) η Λόλα Ντουένιας και η νεαρή Γιοχάνα Κόμπο. Προς το παρόν, να μια (χαριτωμένη)φωτογραφία της Πενέλοπι (με τον Αγκουστίν Αλμοδοβάρ στο βάθος), από τα γυρίσματα που ξεκίνησαν στις 18 Ιουλίου και θα κρατήσουν έντεκα εβδομάδες. Περισσότερες πληροφορίες και εξομολογήσεις από τον ίδιο τον Πέδρο στην εξαιρετική επίσημη σελίδα του που θα βρείτε εδώ.

...γίναμε μαλλιά κουβάρια

2005-07-29T11:00:00.000+03:00

Ένα ενδιαφέρον κείμενο από την Athens Voice για την νέα gay πρωτεύουσα της Κρήτης, την Αλμυρίδα Χανιών, ένα μικρό χωριό που σύμφωνα με το άρθρο του Αχιλλέα Πεκλάρη αποτελεί έναν από τους πιο αγαπημένους προορισμούς (μετεγκατάστασης) για δεκάδες gay ευρωπαίους συνταξιούχους.

Αντιγράφω ολόκληρο το κείμενο από την εφημερίδα καθώς αδυνατώ να το βρω στην (επιτέλους ανανεωμένη, αλλά όχι ακριβώς χρηστική) ιστοσελίδα της, και κρατώ το εξής κομμάτι:«Εδώ πειραματιζόμαστε», λέει ο Μπράιαν και μου κλείνει πονηρά το μάτι. «Δοκιμάζουμε διάφορα. Σε άλλα πετυχαίνουμε και σε άλλα όχι. Αλλά δεν σταματάμε». Το τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει αυτό το αφήνω στη δική σας κρίση.
Αυτό που είναι ξεκάθαρο για όσους έχουν ζήσει έστω και ένα μικρό διάστημα στην επαρχία, είναι το γεγονός ότι στις εξοχές της πατρίδας μας -τουλάχιστον στο σεξουαλικό τομέα- επιβιώνει ακόμη η νοοτροπία της Ελλάδας της δεκαετίας του ’70, πράγμα που συχνά σημαίνει, πως όλοι αυτοί που με ευκολία βρίζουν το πρωί, με την ίδια ευκολία γλιστρούν στις "αμαρτίες" που κατηγορούν το βράδυ.
Με δυο λόγια και χωρίς καθόλου να θέλω να θίξω την... λεβεντογέννα Κρήτη και τα παλικάρια της, απλά αναρωτιέμαι μήπως δεν είναι μόνο οι όμορφες παραλίες,ο ήχος της λύρας και η δυνατή ρακή που απολαμβάνουν και εκτιμούν οι ξένες συνταξιούχες φιλενάδες...

Αλμυρίδα Pride
Του Αχιλλέα Πεκλάρη

Η Αλμυρίδα Χανίων, η παράλια του ξακουστού Αποκόρωνα που βγάζει βουλευτές και παλικάρια, πήρε το όνομά της από τα αλμυρίκια που ευδοκιμούν στις γαλαζοπράσινες ακτές της. Μπαίνοντας στο παραδοσιακό αυτό κρητικό χωριό, μπορείς να δεις τον Σήφη και τον Μανούσο να πίνουν νωχελικά τη ρακή τους στο καφενείο κάτω από τον καυτό μεξικάνικο ήλιο.

Τον Μανολιό και τον Ευτύχη, με τα φουντωτά μουστάκια και τα μαύρα πουκάμισά τους, να κατεβάζουν τις «κούπες» με το ντόπιο κρασί τη μια μετά την άλλη και όταν μεθάνε, ν' αρχίζουν τίς μπαλοθιές. Και λίγο πιο πέρα, ούτε πενήντα μέτρα, τους Βρετανούς ιδιοκτήτες του «Palmer’s Bar» να προετοιμάζονται για το αποψινό drag queen show , που θα τραβήξει σαν μαγνήτης όλο το ευρωπαίκό gay crowd της Λεβεντογέννας... Η είδηση ότι πλέον οι βρετανικοί τουριστικοί οδηγοί αναφέρουν την Αλμυρίδα ως “gay πρωτεύουσα της δυτικής Κρήτης» έπεσε σαν κεραυνός στο χωριό. Επισκίασε ακόμη και αυτή την απόκτηση της ευρωπαϊκής «γαλάζιας σημαίας» για την πεντακάθαρη, κρυστάλλινη παραλία της. Η αρχή για την «αλλαγή φύλου» του τόπου έγινε πριν από περίπου μία δεκαετία, όταν οι πρώτοι Βορειοευρωπαίοι συνταξιούχοι ανακάλυψαν ότι η Κρήτη θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει το Μαιάμι της Ευρώπης. Το μέρος όπου θα μπορούν να ζουν ήσυχα και ξένοιαστα το τελευταίο 1/3 της ζωής τους ο δυτικός θεσμός του after job retirment βρίσκει την απόλυτη δικαίωσή του στις γαλάζιες, εξωτικές ακτές της μεγαλονήσου.
Ο Μπράιαν, 50χρόνων από το Κόβεντρι, είναι στο entertainment business εδώ και πολλά χρόνια. Στα νιάτα του είχε σινεμά, pubs και άλλα νεανικά στέκια στη συννεφιασμένη πατρίδα του. Εδώ και δέκα χρόνια έχει μετακομίσει στην ηλιόλουστη Αλμυρίδα μαζί με το φίλο του. Συνεταιρίστηκε με τον Νίκο, τον Ελληνοκαναδό ιδιοκτήτη του «Palmer’s», και άρχισαν τα wacky parties. Μαζί του, την ίδια ακριβώς εποχή, ήρθαν και άλλοι μεσήλικοι gay, ζευγάρια κυρίως, που βρήκαν στο χωριό του Αποκόρωνα ένα ειδυλλιακό και ήσυχο μέρος για να περάσουν ειρηνικά το υπόλοιπο της ζωής τους. Και επειδή σε αυτές τις περιπτώσείς ο ένας φέρνει τον άλλο, «το χωριό μας εγέμωσε με τση πούστηδες»... Κάπου εδώ τα πράγματα περιπλέκονται. Η Avant garde έκφραση του βορειοευρωπαϊκού gay κινήματος ήρθε να «μπολιαστεί» και να συνυπάρξει με το hardcore παραδοσιακό macho ταμπεραμέντο των Κρητίκαρων του Αποκόρωνα, επί ενοποιημένου ευρωπαϊκού εδάφους: κανείς δεν μπορεί να «διώξει» τον άλλο, καθώς αμφότεροι διαθέτουν ευρωπαϊκό διαβατήριο και τυπικά, αλλά και νόμιμα, βρίσκονται στη χώρα τους. Κατά το κοινώς λεγόμενο, οι μεν και οι δε γίνανε «μαλλιά κουβάρια». Γιατί πώς αλλιώς να περιγράψείς τη σκηνή όπου ακούς την 40ρα ευτραφή drag queen από τη Μεγάλη Βρετανία, κατά κόσμον Πολ, που έχει κάνει ανάλογα σόου στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο, να τραγουδά με τη χάρη του Έλτον Τζον το «Candle in the wind» με3 στη μέση του χωριού, υπό τα έκπληκτα βλέμματα του Σήφη, του Μανούσου, του Ευτύχη, του Μανολιού και των άλλων μαυροπουκαμισάδων;
Οι Κρητικοί είναι από τη φύση τους φιλόξενοι, μεγαλόκαρδοι και καταδεχτικοί άνθρωποι. Σε κερνάνε τσικουδιές χωρίς να σε ξέρουν, σου παίζουν λύρα μ' ένα πλατύ χαμόγελο μέχρι τα ροδοκόκκινα μάγουλά τους, σε καλωσορίζουν με αγάπη και χαρά πού να τα βρεις αυτά στο βόρειο Λονδίνο; Όμως, είναι ένα πράγμα να δέχεσαι για μία εβδομάδα του Αυγούστου ένα τσούρμο ασπρουλιάρηδες τουρίστες και ένα άλλο πράγμα να αγοράζουν τη γη σου, να χτίζουν σπίτια, να στήνουν τα μαγαζιά τους, φτάνοντας σήμερα να κατέχουν νομίμως το 30% της περιοχής, με δυναμική αλματώδους αύξησης. Οι δύο ακραία διαφορετικές αλλά ταυτόχρονα «αναγκασμένες», ελέω Βρυξελλών, να συνυπάρξουν κουλτούρες και νοοτροπίες προσπαθούν (;) να κατανοήσουν και να αποδεχτούν η μία την άλλη. Καθόλου εύκολο... «Εδώ πειραματιζόμαστε», λέει ο Μπράιαν και μου κλείνει πονηρά το μάτι. «Δοκιμάζουμε διάφορα. Σε άλλα πετυχαίνουμε και σε άλλα όχι. Αλλά δεν σταματάμε». «Με τους ντόπιους πώς τα πάτε;» τον ρωτάω. «Μια κρύο, μια ζέστη», μου λέει. «Δεν μας έχουν δημιουργήσει ποτέ κάποιο σοβαρό πρόβλημα, είναι φιλικοί μαζί μας. Ορισμένες φορές όμως μπορώ να δω κάποια βλέμματα που μεταφράζονται σε "δεν σας θέλουμε εδώ, να φύγετε"». Είναι απολύτως φυσιολογικό. Κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να εξηγήσει στους μεν τι σκέφτονται οι δε and vice versa. Εδώ δεν είναι Μπράιτον, είναι Χανιά. Μοιάζουν με δύο γάτες που για πρώτη φορά βρίσκονται μαζί. Πρώτα σηκώνουν τις τρίχες και γρυλίζουν. Καχυποψία και ανασφάλεια. Μετά μπορεί να ανταλλάξουν και μερικές νυχιές. Σιγά σιγά όμως συνηθίζουν η μια την άλλη και χαλαρώνουν. Σε λίγες μέρες μπορεί να τις δεις να κοιμούνται κουλουριασμένες στο ίδιο μαξιλάρι.
Αν ρωτούσες το βράδυ της Πέμπτης τους κατοίκους της Αλμυρίδας αν είναι υπέρ ή κατά του Ευρωσυντάγματος την ώρα που στ' αυτιά τους αντηχούσε ακόμα η μπάσα φωνή της trans βασίλισσας να ερμηνεύει « I want to break free – we love you Freddy”, θα απαντούσαν ένα μεγαλοπρεπέστατο «Όχι» με βαριά, βουνίσια κρητική προφορά. Η πολιτισμική, νοοτροπική και –over all- ψυχική ενοποίηση και συνοχή της Ευρώπης έχει μεγάλη και τραχιά ανηφόρα ακόμα μέχρι να φτάσει να πατήσει στη νεφελοσκέπαστη κορφή του Ψηλορείτη...

Fιght for your right...

2005-07-27T09:08:00.000+03:00

Μπορεί η συζήτηση να χρονίζει, και η ιστορία για τις απόψεις του Γιώργου Πανόπουλου σχετικά με την υιοθεσία παιδιών από gays να ξεκίνησε στο συγκεκριμένο blog κάμποσες μέρες πριν, όμως τα σχόλια είναι πολλά και ποικίλα. Το ίδιο το άρθρο της Athens Voice(νομίζω) ήταν απλά η αφορμή για να επαναληφθεί μια ανταλλαγή απόψεων που την συναντάς συχνά στον μικρόκοσμο των ελλήνων bloggers. Δεν πρόκειται να διαβάσετε κάτι κοσμογονικό, δεν πρόκειται να αλλάξει η άποψή σας πάνω στο ο,τιδήποτε, αν όμως διαβάσετε προσεκτικά ανάμεσα στις γραμμές θα μάθετε ένα δυο πράγματα πάνω στην ανθρώπινη φύση: Για τους λύκους που φέρουν μορφή προβάτου, για την "αγάπη" (χριστιανική ή μη), για την ευκολία με την οποία κρίνουμε, καταδικάζουμε και (ανακυρήσσοντας τον εαυτό μας αναμάρτητο) ρίχνουμε τον πρώτο λίθο και κυρίως, για το πως συχνά η ευφυία περπατά χέρι χέρι με την προκατάληψη. Δυστυχώς...

κι έχει κι άλλο, εδώ κι εδώ

Miami Vice

2005-07-25T14:44:00.000+03:00

Μπορεί η κασσέτα όπου ο Κόλιν Φάρελ κάνει σεξ με την πρώην φιλενάδα του (που δεν θυμάμαι πως την λένε και βαριέμαι αφόρητα να την ψάξω στο google) να μην έχει δει ακόμη το φως της δημοσιότητας, εν τούτοις το μάτι μου πήρε κάτι ακόμη πιο απεχθές να κυκλοφορεί στο διαδύκτιο. Αυτή εδώ η φωτογραφία από τα γυρίσματα του ρημέικ των Σκληρών του Μαϊάμι, όπου πρωταγωνιστούν ο Κόλιν και οΤζέιμι Φοξ με κάνει να αναρωτιέμαι; Αν ο Κόλιν εμφανιζόταν στην εν λόγω κασέτα με αυτήν την χαίτη λασπωτήρα, θα ήθελε κανείς να την δει;
...
Από την άλλη μήπως η χαίτη και το μουστάκι είναι σεξι; (και αν ναι τότε τι ισχύει για τον προγναθισμό;)

Ακόμα και οι cowboys μελαγχολούν...

2005-07-20T08:54:00.000+03:00

Δεν συναντάς κάθε μέρα δυο gay ήρωες σε μια major αμερικάνικη ταινία, πόσο μάλλον δυο gay cowboys, πόσο μάλλον δυο gay cowboys που να τους υποδύονται ο Jake Gyllenhaal και ο Heath Ledger .

Το Brokeback Mountain του Ang Lee είναι η πρώτη major χολιγουντιανή gay ταινία εδώ και χρόνια και ίσως η πρώτη όπου οι ήρωες είναι δυο κανονικοί άνδρες που ζουν μια κανονική ερωτική ιστορία που δεν περιλαμβάνει θάνατους από AIDS ή εξωφρενικά comic reliefs.
To ομώνυμο (μικρό) βιβλιαράκι της Annie Proulx πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία, εξιστορεί την ερωτική ιστορία δυο cowboy που ερωτεύονται –αν και οι ίδιοι ίσως δεν θα τολμούσαν να το θέσουν ακριβώς έτσι- ένα καλοκαίρι του 1961 στο Brokeback Mountain και ακολουθούν ο καθένας τον δικό του δρόμο με την ανάμνηση της σχέσης του (και μερικές φορές κάτι περισσότερο) να τους ακολουθεί για είκοσι ολόκληρα χρόνια.

Το Brokeback Mountain πρόκειται να βγει στις αίθουσες της Αμερικής τον Δεκέμβριο (στην Ελλάδα ένα μήνα αργότερα) και την περιμένουμε με αγωνία όχι μόνο λόγω θέματος ή για το γεγονός ότι ο Ang Lee είναι ένας σκηνοθέτης που εκτιμούμε βαθιά (ΟK ας ξεχάσουμε το Hulk), αλλά κυρίως γιατί περιμένουμε με αγωνία να δούμε πως η έντονες ερωτικές σκηνές της ταινίας χωράνε σε μια R- rated ταινία και κυρίως για να τσεκάρουμε την αντίδραση της συντηρητικής Αμερικής –και Ελλάδας- σε μια high profile ταινία που δεν μασάει τα λόγια της...

Μέχρι τότε ιδού το poster...
(κλεμμένο από τον Αndy)

"Eπλεξε το εγκώμιο της ανδρικής του φύσης..."

2005-07-19T14:39:00.000+03:00

Ομολογώ ότι δεν βλέπω με ιδιαίτερη θέρμη ειδήσεις, οπότε μερικές φορές χάνω κάποια πολύ αστεία (ή θλιβερά, αναλόγως την οπτική σας) πράγματα. Όπως για παράδειγμα το κήρυγμα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου την περασμένη Κυριακή. Αντιγράφω την "είδηση" από το ΑΠΕ -κι αν έχετε χρόνο διαβάστε και μια ενδιαφέρουσα άποψη πάνω στο θέμα εδώ.

Στα «Σόδομα και Γόμορρα» - τις πόλεις με την «ανήθικη» κοινωνική διαδικασία, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και τις ρήσεις του Ιησού, αναφέρθηκε από άμβωνος ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος αναφερόμενος στην πρόταση του προέδρου του Συνασπισμού Αλέκου Αλαβάνου για νομιμοποίηση των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων. Ο Άνθιμος που χοροστάτησε σήμερα της Θείας λειτουργίας στον εορτάζοντα ναό της Αγίας Μαρίνης, έκανε λόγο για «αναισχυντία και ντροπή» και προτάσεις περί «θεσμοθέτησης της αμαρτίας» από τον πρόεδρο του Συνασπισμού, ενώ κατά τη διάρκεια τελετής χειροτόνησης ιερέα έπλεξε το εγκώμιο της ανδρικής φύσης του χειροτονηθέντα. «Όσοι υποστηρίζουν τη νομιμοποίηση των σχέσεων των ομοφυλοφίλων είναι «δήθεν» προοδευτικοί. Οι ομοφυλόφιλοι διαστρέφουν την ανθρώπινη φύση με ανομολόγητες πράξεις παρά την ανθρώπινη φύση», είπε ο μητροπολίτης.

Scrambled!

2005-07-19T09:30:00.000+03:00

Γεννιέσαι ή γίνεσαι; Αυτό το ερώτημα αποτελεί το θέμα ενός καινούριου βιβλίου δυο βρετανών επιστημόνων (του ευρύτερου κλάδου της ψυχο...) των Γκλεν Γουίλσον και Καζί Ράχμαν που φέρει τον τίτλο “Born Gay”.

Η απάντηση για τους δυο δόκτορες είναι ξεκάθαρη: Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι η ομοφυλοφιλία είναι επίκτητη, αντιθέτως είναι σαφές ότι η σεξουαλικότητα ενός ανθρώπου καθορίζεται ήδη από την εμβρυϊκή του ηλικία. Η θεωρία τους, την οποία στηρίζουν με μια σειρά από βαρύγδουπες μελέτες, προκαλεί ήδη συζητήσεις στην γηραιά Αλβιόνα εν τούτοις δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν η οποιαδήποτε απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έχει στην πραγματικότητα οποιαδήποτε χρησιμότητα.

Η σωστή απάντηση ίσως να είναι ότι απλά δεν χρειάζεται να αναρωτιόμαστε. Κατά την ταπεινή μου γνώμη η βαθιά αγωνία των επιστημόνων της ψυχιατρικής εδώ και δεκαετίες, έχει την ίδια σημασία όσο και η θεμελιώδης απορία σχετικά με το αυγό και την κότα; Εν τέλει, αυτό που μετρά, είναι το γεγονός ότι το αυγό υπάρχει -για να μην σας πώ ότι είναι και εξαιρετικά νόστιμο...

When David met Constantine

2005-07-16T01:34:00.000+03:00

Μπορεί να τον γνωρίζετε από τις λαχταριστές πισίνες του και τις ποπ αρτ (αν και ο ίδιος δεν θέλει να τις λέτε έτσι) εμμονές του και την εικονογραφία του χρωματιστού Λος Άντζελες, όμως ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ ένας από τους πιο επιδραστικούς (και μοσχοπουλημένους) σύγχρονους ζωγράφους δεν έχει να παρουσιάσει μόνο χρωματιστά eye candies. Στο μουσείο Μπενάκη (στο Κολωνάκι) παρουσιάζονται από τα τέλη Ιουνίου 87 χαρακτικά του από τις δεκαετίες του 60 και του 70 ανάμεσά τους και 12 εμπνευσμένα από ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, το έργο του οποίου ο Χόκνεϊ εκτιμά ιδιαιτέρως. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου και αν δεν απατώμαι τις Πέμπτες είναι ανοιχτή μέχρι πολύ αργά το βράδυ.

----

Εν τω μεταξύ στο κυριακάτικο Βήμα, ο Νίκος Μπακουνάκης γράφει στα "Βιβλία": "Ωραία και αισθησιακά τα χαρακτικά, αλλά ξεκάθαρα ομοφυλοφιλικά, σαν μανιφέστο, σε βαθμό που προδίδουν τον ίδιο τον ποιητή - κυρίως την ποίησή του".
Μάλιστα...

Θα σε παρεό να φύγουμε...

2005-07-13T11:05:00.000+03:00

Το καλοκαιρινό τεύχος του γαλλικού gay περιοδικό Tetu (πως στο καλό βάζω την αξάν στο e;) κυκλοφόρησε προσφάτως με δώρο ένα "υπέροχο" παρεό του Ζαν Πολ Γκοτιέ. Δεν τσέκαρα αν στα ελληνικά περίπτερα το τεύχος κυκλοφόρησε με παρεό ή χωρίς, εν τούτοις κοιτάξτε το με προσοχή! Αν δείτε κάποιον να φορά το συγκεκριμένο παρεό στην παραλία (στην Αμοργό για παράδειγμα όπου είναι τίγκα στους Γάλλους) μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι είναι gay.

Από την άλλη, αν δείτε οποιονδήποτε άντρα να φοράει παρεό στην παραλία (και δεν βρίσκεστε σε κάποιο νησί της Πολυνησίας) μπορείτε να είστε σχεδόν βέβαιοι ότι είναι gay ούτως ή άλλως...

Rob + Tom = ?

2005-07-13T10:37:00.000+03:00

O Ρομπ Τόμας πρώην τραγουδιστής των matchbox 20 που τραγουδά αυτό τον καιρό το (ωραιότατο και κολλητικό) Lonely no more διέψευσε τις φήμες που ήθελαν τη γυναίκα του Μαρισόλ να τον έχει πιάσει στο κρεβάτι με τον Τομ Κρουζ (το κατάπτυστο ειδύλλιο του οποίου με την Κέιτι Χολμς, είναι προφανώς διαφημιστικό κόλπο).

Ο Τομ Κρουζ βεβαίως αγνόησε παντελώς τις φήμες (προφανώς για να μην θεωρηθεί guilty by association) ο Ρομπ από την άλλη έδειξε να έχει μεγαλύτερη αίσθηση του Χιούμορ: "Αν ήμουν gay, δεν θα ήταν ο Τομ στην κορυφή της λίστας μου... Θα ήταν o Μπραντ Πιτ" δήλωσε. " Σε κάθε περίπτωση, η φήμη δεν με ενόχλησε τόσο πολύ. Ένοιωσα περισσότερο προσβεβλημένος από την αναφορά ότι είμαι μέλος της εκκλησίας της Σαιεντολογίας".

I like this guy!

Εν τω μεταξύ στην Ελλάδα...

2005-07-12T11:27:00.000+03:00

Ο γενικός γραμματέας του ιερού συνδέσμου κληρικών ελλάδας Ε. Κόλλας δηλώνει στο Βήμα της Κυριακής:
«H ομοφυλοφιλία είναι μια διεστραμμένη παρεκτροπή από του φυσικού. Είναι μία θεομίσητη μιαρή πράξη εντελώς έξω από την ακτινοβολία του χριστιανισμού. Είναι το όνειδος της ανθρωπότητας και ο μεγάλος κίνδυνος της ανθρώπινης κοινωνίας με ανυπολόγιστες επιπτώσεις. Επιφέρει συσκότιση των φύλων και εμπνέει ιδεολογίες που προωθούν την αμφισβήτηση της οικογένειας, η οποία κατά τη φύση αποτελείται από δύο ετερόφυλους γονείς, τον άνδρα και τη γυναίκα. Παρίσταται ανάγκη όπως μπροστά σε αυτή τη λαίλαπα της ομοφυλοφιλίας, πολιτεία, εκκλησία και κοινωνία γενικώς, προ της διάλυσης της οικογένειας και της πολλαπλής διάβρωσης της κοινωνίας μας, να φροντίσουν ώστε να παταχθεί η μυσαρή αυτή πράξη της ομοφυλοφιλίας με τα απαραίτητα δραστικά μέτρα πριν να είναι πολύ αργά».

Κουφέτα

2005-07-12T11:16:00.000+03:00

Ιδού!
Το πρώτο gay ζευγάρι της Ισπανίας που ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου.
Ο Κάρλος Μπατουρίν και ο Εμίλιο Μενέντεζ ζευγάρι εδώ και τριάντα χρόνια παντρέυτηκαν έξω από την Μαδρίτη. "Είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι που αγαπά ο ένας τον άλλο και θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι" δήλωσαν μετά την τελετή.
...
Εκείνη τη στιγμή ένα παράξενο ρίγος διαπέρασε την ραχοκοκαλιά του αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου...

Change is possible

2005-06-08T01:18:00.000+03:00

You wish!

Άνδρας τον άνδρα ν' αγαπά

2005-06-03T11:21:00.000+03:00

Ο Γεώργιος Τερτσέτης γεννήθηκε το 1800 στην Λευκάδα και πέθανε το 1880 στην Αθήνα. Δεν ήταν ποιητής (κατ επάγγελμα) κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν καν gay -αν και η συγκεκριμένη λέξη δεν είχε υπόσταση τις μέρες εκέινες...

Κί όμως ανάμεσα στα γραπτά του λόγιου αυτού δικαστή βρίσκουμε ένα ποίημα που εξυμνεί με τρόπο σπαρακτικό την ομορφιά του έρωτα δυο ανδρών.

Το ποίημα κυκλοφορεί εδώ και χρόνια σ΄ ένα καλαίσθητο βιβλιαράκι από τις εκδόσεις Περίπλους.

Άνδρας τον Άνδρα ν' Αγαπά

Tραγουδιστής πολλά εύμορφος νέον εύμορφο ερωτεύθη,περίσσιο πάθος έβαλε στα μαραμένα στήθη, και με τα χείλη τα χλωμά τραγούδαε τον καημόν του.

"Aγνάτια του να κάθομαι, να κρένει και ν' ακούω,να βλέπω τα ξανθά μαλλιά και τα δροσάτα χείλη,πόχουν του ρόιδου τη βαφή, του μήλου την γλυκάδα".

Kαι το τραγούδι του ήκουσαν οι νιές και οι πανδρευμένες· φωνάξανε τα εύμορφα κοράσια κι οι νυφάδες: άνδρας τον άνδρα ν' αγαπά, σέρνει με το τραγούδι, και γάμος κι αρραβώνιασμα θα παν λησμονημένα και θα διαβαίνει η νύκτα μας δίχως ανδρός το πλάγι,και τα βυζιά του κόρφου μας παιδί δεν θ' αναστήσουν.

Πανήγυρη ξημέρωνε πέρα στα βιλαέτιακαι τα χωριά μαζώχθηκαν, άνδρες, γυναίκες πάνε,πήγε και ο τραγουδιστής κι εκράταε το λαγούτο, κι αρχίνησε το έρημο τραγούδι να λαλάει· και του λαγούτου η μελωδιά γλυκιά του απηλογότουν.

Oι εύμορφες κιτρίνισαν σαν τα χλωμά λουλούδια, τόσο στα φυλλοκάρδια τους πολύς θυμός εμβήκε. Πέτρες λιθάρια επήρανε οι νιες κι οι πανδρευμένες, κτύπησαν τον τραγουδιστήν εκεί οπού τραγουδούσε.

Σίγησε το παιγνίδι του τ' ολόχρυσο λαγούτο, κείτεται κι ο τραγουδιστής άγνωστος μες στο αίμα,και μοιρολόι δεν του λαλεί καμμιά μοιρολογίστρα· του κόψαν το κεφάλι του τα ξώφρενα κοράσια, και σε ποτάμι το 'ριξαν μαζί και το λαγούτο, και το ποτάμι τόβγαλε εις το γιαλό, στο κύμα· συντροφιαστά πηγαίνανε κεφάλι και λαγούτο· το κύμα οπού διαβαίνανε γλυκά ηχολογούσε·και μέσα σε νησιά πολλά το πέλαγο τα πάγει· ακούαν τριγύρω τα νησιά στο δειλινό, στο βράδυ, ακούανε την μελωδιά, δεν ένιωθαν πού βγαίνει.

Φωνάξαν τα μικρά παιδιά: το πέλαγο την βγάζει.

H μελωδιά σταμάτησε εις το βαθύ λιμάνι,σαν άστρο στα μεσάνυχτα, που σ' έναν τόπον φέγγει.

Kαι χίλια αηδόνια να λαλούν εφαίνετο πως να 'ναι.

Πήγαν με τα μονόξυλα οι ναύτες οι πιδέξιοικαι το κεφάλι πήρανε, πήραν και το λαγούτο,σε μνήμα τα ενταφιάσανε κεφάλι και λαγούτο.

Aπό τ' εκείνον τον καιρόν μες στων νησιών τες χώρες πανώρια βαρούν όργανα οι νιες, τα παλληκάρια,και μες στ' ασημοχρύσαφα στολίζουν τα λαγούτα,γεννά τες θυγατέρες της γλυκόφωνες η μάννααγγέλου πο 'χουν πρόσωπο κι αγγέλοι στο τραγούδι.

Πλην μέσα στη βαθειά στεριά, στες φόνισσες γυναίκεςοι άνδρες πήραν σίδερο και στην εστιά το κάψαν,τες κορασιές εσφράγισαν στο μέτωπο, στην πλάτηστο φονικό που κάμανε να μην πολυχαρούνε.

Hail the new king!

2005-05-31T16:41:00.000+03:00

Μια τόσο υπέροχη φωνή θα μπορούσε να ανήκει μόνο σε άγγελο.
Ή σε δαίμονα, θα έλεγαν κάποιοι.
Ο Ρούφους Γουέινράιτ, o Μπόι Τζορτζ, ο Ντεβέντρα Μπάνχαρτ και ο Λου Ριντ τραγουδούν μαζί του στο καινούριο του album.
Μεγάλωσε ονειρευόμενος να γίνει η drag queen στο εξώφυλλο του Torch των Soft Cell, ή η Ιζαμπέλλα Ροσελίνι στο Μπλε Βελούδο.
Τα τραγούδια του έχουν τίτλους όπως fell in love with a dead boy ή fistful of love.
Έχει διασκευάσει το Mysteries of Love της Τζούλι Κρουζ, έχει εμφανιστεί στο Animal Factory του Στιβ Μπουσέμι.
Ο Antony (και οι Johnsons) έχουν κυκλοφορήσει δύο (ανατριχιατικά καλούς) δίσκους, που αξίζει να αναζητήσετε
–προφανώς όχι στο virgin megastore...

Ξεκινήστε από εδώ για περισσότερες πληροφορίες και mp3 clips…

Welcome back...

2005-05-06T13:08:00.000+03:00

Πολύς καιρός πέρασε από το τελευταίο post (που ζητούσε χείρα βοηθείας –εντούτοις η Ομάδα G εξακολουθεί να αποτελείται από τον υπογράφοντα μόνο ) και εν τω μεταξύ μεσολάβησαν, ξυλοδαρμοί, χυδαιότητες, η αντικατάσταση ενός ομοφοβικού γερασμένου πάπα από έναν ομοφοβικό γερασμένο πάπα και έτερα πολλά…

Αυτό που απουσίαζε ήταν η διάθεση για σχολιασμό των τεκταινομένων, η ανυπαρξία ενδιαφέροντος για τα ίδια και ίδια βαρετά πράγματα.

Το σημαντικότερο απ όσα συνέβησαν ερήμην μου όμως, ήταν αναμφίβολα η άφιξη του καλοκαιριού.
Το υποδέχομαι με βερμούδες (ζωγραφισμένες από τον GengorohTagame, ή μήπως τον Goh Fujimoto;) από ένα παλιότερο εξώφυλλο του γιαπωνέζικου G Men.
Καλώς ήλθε..

Help needed!

2005-04-14T13:08:00.000+03:00

H ομάδα G χρειάζεται τη βοήθεια σας!

Αν ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε με κείμενα ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο, επικοινωνήστε μαζί μας στο:

omadag@gmail.com.

Movies about your life

2005-03-23T13:34:00.000+02:00

To φεστιβάλ του Βερολίνου είναι σαφώς η πιο gay friendly κινηματογραφική εκδήλωση του πλανήτη (εξαιρούνται ασφαλώς τα αμιγώς gay film festivals) και το μόνο μεγάλο φεστιβάλ του κόσμου που έχει θεσμοθετήσει εδώ και χρόνια βραβεία για το gay σινεμά, τα teddy awards.

Μερικές από τις ταινίες που έχουν βραβευτεί τα περασμένα χρόνια με βραβείο teddy θα μπορέσετε να δείτε στο φεστιβάλ Berlin in Athens το οποίο την επόμενη εβδομάδα φέρνει φιλμ από την belinale στους κινηματογράφους Μικρόκοσμος και Τριανόν. Οι ταινίες των teddy (Talk Straight: the world of rural queers του Γιόχεν Χικ, το The Nomi Song του Άντριου Χορν, το a year Without Love –το φετινό βραβείο- της Αναχί Μπερνερί, το walking on water του Τόνι Άιρις και το wild Side του Σεμπαστιάν Λιφσίτζ) θα προβάλλονται σε μεταμεσονύκτιες προβολές, όμως τρεις ακόμη gay ταινίες θα βρείτε στο πρόγραμμα που αφορά το τμήμα του Πανοράματος: Το brother to brother του Ρόντνεϊ Έβανς, το beautiful boxer του Εκατσάι Ουεκρονγκθάμ και το cachoro μια σχεδόν οικογενειακή ταινία για τους αρκούδους φίλους μας.

Πληροφορίες για τις ώρες προβολών στους οδηγούς πόλης, ή αν δεν μπορείτε να κρατηθείτε μέχρι τότε, στο www.berlininathens.gr.
Θα τα πούμε εκεί...

στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό...

2005-03-17T18:10:00.000+02:00

Δεν είναι το πρώτο gay περιοδικό που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Οι αγωνιστές ασφαλώς θα έχετε ακούσει (αν μη τι άλλο) το «Αμφί», οι μεγαλύτεροι ίσως θα αγοράζατε το “Gay” του Γρηγόρη Βαλλιανάτου.
Οι καιροί αλλάζουν όμως και μαζί τα gay περιοδικά. Από την εποχή που κυκλοφόρησε το “Romeo” του Αντώνιου Ρουσοχατζάκη (ευτυχώς για λίγα μόνο τεύχη) μάθαμε ότι ο ακτιβισμός δεν είναι της μόδας, αντίθετα το lifestyle πουλάει ακόμη στα περίπτερα.
Κάμποσα χρόνια μετά, και ενώ οι διαφημιστές ανακαλύπτουν κι εδώ το «double income no kids» αγοραστικό κοινό, ήρθε η ώρα για μια καινούρια έκδοση.
Το “After Shave” «ένα διαφορετικό ανδρικό περιοδικό» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «era media group» μπορεί να έχει στο editorial του Βαγγέλη Κύρη, ένα απόσπασμα από το Συμπόσιο του Πλάτωνα, στις υπόλοιπες σελίδες όμως, αναλίσκεται σε μάλλον ανούσια κείμενα, σε κοινότοπες συνεντεύξεις (Μάρα –για τα όνομα του θεού- Μεϊμαρίδη) και σε κλισέ φωτογραφήσεις με δαντέλες και ναυτάκια (κακοτυπωμένες μάλιστα στο τεύχος που έφτασε στα χέρια μας).
Και ναι κανείς δεν ζητά εν έτι 2005 ένα ακόμη Αμφι γεμάτο θεωρητικά κείμενα και αγωνιστικές διακηρύξεις, αλλά ούτε η Σούπερ Κατερίνα είναι το περιοδικό που ονειρεύεται ο gay έλληνας. Ελπίζουμε ότι το τεύχος που είδαμε είναι απλά ο πιλότος και το περιοδικό θα αποκτήσει μια λιγότερο ελαφριά και «κουλή» ταυτότητα.
Διότι αν το πρότυπο του after shave είναι το (ξεπερασμένο) βρετανικό attitude δυστυχώς εμείς έχουμε περάσει τα 25 και δεν ενδιαφερόμαστε για ένα περιοδικό για να κοιτάζουμε μόνο τις φωτογραφίες, ξεφυλλίζοντάς το με το ένα χέρι…

Πως λέμε attitude στα ελληνικά;

2005-03-09T15:59:00.000+02:00

Γράφουν στο δελτίο τύπου:
«Ένα νέο αντρικό –lifestyle- περιοδικό έρχεται (τον Μάρτιο) να καλύψει την ανάγκη όλων αυτών που χαίρονται τη διαφορετικότητα τους. Δεν πρόκειται για φανζίν, ούτε για ένα «ανατρεπτικό» έντυπο. Το AfterShave θα βρίσκεται στα περίπτερα για ανθρώπους με προσωπικότητα, υψηλή αισθητική και ανάλογο status».

Με δυο λόγια ένα gay περιοδικό μόνο που δεν μας το λένε ευθέως.
Ντρέπονται;

Κούγιας όνομα και πράγμα

2005-03-09T15:45:00.000+02:00

Αντιγράφω από τη συνέντευξη του «κυρίου» Αλέξη Κούγια στο ΒΗΜΑgazino της περασμένης Κυριακής:
-Σε πρωινή εκπομπή του Mega ο κ. Βαλλιανάτος υποστήριξε ότι είχατε ομοφυλοφιλική σχέση και μάλιστα τραυματική. Είναι αλήθεια;
«Γι αυτό λέω ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι επικίνδυνα άτομα, δεν έχουν αίσθηση της ντροπής προκειμένου να επιτύχουν τον σκοπό τους. Πώς να αντιμετωπίσω λοιπόν τον Βαλλιανάτο, με μήνυση; Να τον στείλω φυλακή; Άλλο που δεν θέλει να μπει φυλακή για να περάσει καλά!»

Ο επιμελής αναγνώστης παρατηρεί το εξής: Ο ερωτώμενος απαντά με πολλές λέξεις εκτός από εκείνη την οποία θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει, ένα απλό, ουσιαστικό «όχι».